Η προσευχή είναι ικανότητα που όλοι οι άνθρωποι έχουμε. Η προσευχή μπορεί να έχει λέξεις, μπορεί να είναι και σιωπηλή. Το ζητούμενο είναι να προσπαθεί κανείς να ενωθεί με τη Καρδιά του, απ' όπου θα μπορεί να αιτεί, να δέεται, να εύχεται τα κατάλληλα γι' αυτόν και τους άλλους πράγματα, γιατί μια επιφανειακή προσευχή χειλέων χωρίς ένωση με τη καρδιά, συνήθως γίνεται από φόβο - και μπορεί αυτά που αιτούμε τελικά να μην χρειάζονται, ακόμα και να είναι βάρος για την υπόστασή μας όταν αυτά που ζητήσαμε κάποτε έρθουν. Γι' αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σε αυτά που ζητάμε. Μην ξεχνάμε ότι και οι μαύροι μάγοι με τη προσευχή λειτουργούν. 

Η προσευχή είναι τέχνη. Μπαίνουμε βαθιά στον εαυτό μας και βλέπουμε ποια είναι τα κενά και οι ατέλειές μας και αιτούμε για τις ανάλογες ποιότητες που θα πληρώσουν αυτά τα κενά. Έτσι όταν δούμε ότι έχουμε ανασφάλεια, φόβο, ανυπομονησία κλπ, δεν λέμε ‘Θεέ μου πάρε μου το φόβο' άλλα 'Κύριε δώσε μου Δύναμη, Κατανόηση, Αγάπη, Υπομονή', ποιότητες δηλαδή που θα καλύψουν τα κενά μας. Αυτά που αιτούμε, όσο πιο ενωμένοι είμαστε, τόσο πιο γρήγορα έρχονται, και πάντα έρχονται, γιατί λειτουργείται ο Νόμος της Αίτησης ‘ζήτησε και θα δοθεί’.

Όταν έρθουν, εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τα δεχτούμε και να τα αφομοιώσουμε συνειδητά, να τα κάνουμε πράξη στη καθημερινότητα με συνειδητότητα. Αλλά και τις άγιες προσευχές που διαβάζουμε, κι αυτές πρέπει βέβαια να τις λέμε συνειδητά. Έτσι, με καθημερινή πρακτική και ενασχόληση, μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα κενά μας πιο γρήγορα και να αιτούμε την κατάλληλη για μας ποιότητα. Γιατί ας μην γελιόμαστε, για τη δυστυχία και μιζέρια τη δική μας δεν φταίει ούτε το κράτος και η κοινωνία, ούτε οι διπλανοί μας άνθρωποι. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το τι προβολές κάνουμε. Αν έχει αγάπη κανείς στη καρδιά του, αγάπη βλέπει και έξω. Αν έχει ανασφάλεια, τότε όλοι θα του φαίνεται ότι τον δοκιμάζουν, ότι δεν τον αποδέχονται, ότι τον κρίνουν, ότι δεν τον αγαπούν.
Η προσευχή και ο διαλογισμός λύνουν πρακτικά προβλήματα της ζωής. Έτσι ακούμε πολλές φορές σε ανθρώπους που ξεκίνησαν να προσεύχονται και να διαλογίζονται τακτικά, ότι οι ζωές τους άλλαξαν προς το καλύτερο, βρήκαν μια καλύτερη δουλειά, βρήκαν τον κατάλληλο σύντροφο και τα πράγματα στη ζωή τους άρχισαν να συμβαίνουν με έναν ρυθμό και μια τελειότητα. Σιγά σιγά η εσωτερική όραση αναπτύσσεται και το άτομο αρχίζει να έχει επαφή με τους πνευματικούς κόσμους, διαλύοντας έτσι την αποκοπή και τον εγκλωβισμό από το Πάτερα/Εαυτό, και ανακαλύπτει κανείς την ΣΥΝΕΧΕΙΑ μεταξύ της εδώ ζωής με αυτή των πνευματικών πεδίων, πράγμα που καταστρέφει σιγά σιγά το φόβο του θανάτου που διαπερνά όλη την ανθρώπινη ζωή του μη φωτισμένου όντος. (Φόβος θανάτου δεν είναι μόνο ότι φοβόμαστε ότι θα πεθάνουμε, άλλα τελικά όλοι οι φόβοι από εκεί ξεκινούν, από το φόβο της εκμηδένισης. Ο φόβος ότι θα χάσουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, ο φόβος μην μας φύγει ο φίλος ή η φίλη και παύει να μας τρέφει με αγάπη -και άρα ότι θα πεθάνουμε από ενεργειακή πείνα - ο φόβος του οδοντίατρου, ο φόβος της μοναξιάς, της φτώχειας, της έλλειψης μοναδικότητας, όλοι αυτοί οι φόβοι ξεκινούν από τον φόβο του θανάτου και ήρθαν σαν αποτέλεσμα της αποκοπής από τη Πηγή και εγκλωβισμού στο φυσικό/υλικό σώμα).

Ο διαλογισμός/προσευχή με την καθημερινή εξάσκηση αποκαθιστά όλα αυτά, γιατί μας βάζει σε συνειδητότητα. Έτσι αν για παράδειγμα δεν έχουμε δουλειά, ζητούμε απ' το Πατέρα όχι μόνο να μας δώσει δουλειά, αλλά να μας δώσει συνειδητότητα, εγρήγορση, αυτοπεποίθηση, ώστε να πιάσουμε τις ευκαιρίες για εργασία που περνούν ή να φροντίσουμε να είμαστε εμείς στα κατάλληλα μέρη τη κατάλληλη στιγμή. Με την αίτηση για αυτοπεποίθηση, εγρήγορση, συνειδητότητα, διαύγεια, φτάνουμε στη ρίζα του προβλήματος τού γιατί δεν έχουμε εργασία. Η απλή αίτηση 'Κύριε δώσε μου δουλειά' μπορεί να μας φέρει ευκαιρίες αλλά τελικά εμείς να μην είμαστε έτοιμοι να τις δεχτούμε και να τις δούμε. Προσευχή/διαλογισμός σημαίνει ανάληψη της ευθύνης του εαυτού μας και διεκδίκηση της ευτυχίας η οποία είναι δικαίωμα κάθε παιδιού του Θεού, ευτυχία την οποία βέβαια δεν πρέπει να περιμένουμε να μας την δώσουν κάποιοι άλλοι…

Η Τέχνη της Προσευχής

Ο σκοπός της πνευματικής πορείας είναι η Φώτιση, η Συνειδητότητα, η Εγρήγορση. Και πόσα είναι εκείνα που μας κρατούν σε ύπνο! Η φυσιολογία μας πραγματικά κοιμάται και εμείς κάνουμε αγώνα να ρίξουμε λίγο φως, να ενεργοποιήσουμε σημεία του είναι μας που είναι σκοτεινά, δωμάτια του Ναού μας που δεν έχουν Φως και Ζωή.

Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε πάνω σε αυτό, γιατί έχουμε ενσαρκωθεί σε ένα σώμα που είναι απ'τη φύση του αργό και τείνει να αδρανεί και απλά να επαναλαμβάνει μιμητικά αυτά που έχει διδαχθεί και ξέρει να κάνει.Πόσα όμως είναι εκείνα που έχουμε ακόμα να φωτίσουμε και πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει η Τέχνη της Προσευχής σε αυτό. Γιατί η Προσευχή είναι Τέχνη, είναι δημιουργία και δεν πρέπει να είναι μια επανάληψη λέξεων ή εκφώνηση μάταιων αιτήσεων. Στην προσευχή το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσουμε τα κενά μας, να συνειδητοποιήσουμε τις ελλείψεις και τα λάθη μας και το που παραβαίνουμε το Νόμο της Αγάπης. Αυτό το βήμα είναι το πιο σημαντικό και δύσκολο, καθώς οι άνθρωποι έχουν τη τάση για ότι τους συμβαίνει να ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους και να 'πετάνε' από πάνω τους το βάρος. Όμως αυτό συνεχίζει να υπάρχει στη συνείδηση, μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε και να του ρίξουμε Φως και Ζωή.Σχεδόν πάντα τα κενά μας και τα προβλήματά μας, αν τα αναλύσουμε μέχρι τέλους, θα φτάσουμε σε κάποιο φόβο. Ο φόβος δεν είναι παρά κενό στη συνειδητότητα, κενό ενέργειας, έλλειψη ενέργειας, σκοτάδι. Γι'αυτό το πιο σημαντικό και δύσκολο μέρος της προσευχής είναι αυτό, να συνειδητοποιήσουμε τους φόβους μας, καθώς ο φόβος θα μας απωθεί από τη συνειδητοποίησή του! Έτσι αν καταφέρει κανείς και εντοπίσει το φόβο του, μπορεί πιο εύκολα πλέον να περάσει στο δεύτερο και τρίτο βήμα της προσευχής, που είναι η αίτηση και η παραλαβή/αποδοχή αυτού που αιτήσαμε.

Αφού λοιπόν εντοπίσουμε το σφάλμα μας, αιτούμε την ανάλογη θετική ποιότητα που θα καλύψει, θα φωτίσει και θα ενεργοποιήσει το κενό μας. Π.χ. βλέπουμε ότι εκδηλώνουμε σκληρότητα και έχουμε έλλειψη ανεκτικότητας. Αιτούμε τότε για αγαθότητα, συμπόνια, ομορφιά, καλοσύνη, ευγένεια. Και τότε περνάμε στο επόμενο βήμα της προσευχής που είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΠΟΔΟΧΗ και εγκόλπωση αυτού που αιτήσαμε, καθώς αυτό που αιτήσαμε αυτομάτως έρχεται βάσει του Νόμου της Αίτησης και περιμένει απλά εμάς να το λειτουργήσουμε συνειδητά. Αυτός είναι ο κύκλος της Προσευχής και η Τέχνη αυτής. Συνήθως οι άνθρωποι αιτούν διάφορα 'Θεέ μου δώσε μου δύναμη' κλπ, και περιμένουν να τους έρθει η δύναμη κι αυτοί δεν ξέρουν πως και από που! Η δύναμη είναι εκεί και περιμένει απ'το ίδιο το άτομο να την λειτουργήσει.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει κανείς να πάρει την ευθύνη του εαυτού του και λίγοι μπαίνουν σ'αυτή τη διαδικασία. Εκεί διακρίνεται ο πνευματικός άνθρωπος απ'τους άλλους. Ο πνευματικός άνθρωπος δεν φοβάται να πάρει ευθύνες πάνω του.Εγώ έχω μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στη ζωή, η οποία αποδεικνύεται συνεχώς αλάνθαστη. Η στάση αυτή λέει ότι "για όλα όσα συμβαίνουν σε μένα, φταίω πάντα εγώ". Όλες οι δοκιμασίες της καθημερινότητας, μας δείχνουν τα κενά μας σε πνευματικό επίπεδο και τι έχουμε να δουλέψουμε και να φωτίσουμε. Το ότι κάποιος μας φέρθηκε κάπως, το ότι κάναμε κάποιο λάθος, το ότι πάθαμε κάτι, όλα μα όλα είναι ενδείξεις για την εσωτερική μας πορεία. Οπότε με αυτές τις ενδείξεις διευκολύνεται το πρώτο και δυσκολότερο μέρος της προσευχής μας που είναι ο εντοπισμός των κενών και λαθών μας. Η καθημερινότητα είναι ο δάσκαλός μας.

Προσοχή στο τι αιτούμε και για τι προσευχόμαστε

Καλό είναι να προσέχουμε τι ευχόμαστε και για τι προσευχόμαστε, γιατί αυτά που ζητάμε όταν έρθουν μπορεί να μην τα χρειαζόμαστε πια και να μας είναι και βάρος. Όταν προσευχόμαστε κινούμε τον Πνευματικό Νομο της Αίτησης, και αργά η γρήγορα μας δίδεται αυτό που αιτούμε. Θέλει προσοχή, γιατί οι επιθυμίες είναι αυτές που μας κρατούν δέσμιους εδώ στη γη και στο κύκλο των επανενσαρκώσεων! Είτε είναι συνειδητές επιθυμίες ή υποσυνείδητες.Έτσι είναι καλό να ευχόμαστε για υψηλές αλλα πολύ πρακτικές ιδιότητες και αρετές, όπως Συνειδητότητα, Αγάπη, Διαύγεια, Ομορφιά, Ισορροπία, Αγνότητα, και άλλες υψηλές ιδιότητες που θα μας ανεβάσουν τη καθημερινή ζωή, θα μας ανοίξουν προς τα πνευματικά πεδία απ' όπου θα μπορούμε να παίρνουμε καθοδήγηση, και έτσι οι φόβοι και τα άγχη της ζωής θα διαλυθούν.
Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Posted by Elenahttp://www.elenastral.com/2008/10/blog-post_4668.html