ΠΡΟΛΟΓΟΣ

«Δεν μιλάω για την πίστη για να πείσω κανέναν.

Μιλάω γιατί είναι κάτι που κουβαλάω μέσα μου από παιδί.

Και γιατί βλέπω γύρω μου υπερβολή, σύγχυση, φανατισμό — και από τις δύο πλευρές.

Άλλοι φοβούνται στο όνομα του Θεού.
Άλλοι βρίζουν στο όνομα της «αφύπνισης».
Και τελικά, και οι δύο χάνουν την ουσία.

Αυτό δεν είναι κήρυγμα.
Είναι μια προσωπική κατάθεση ψυχής.

Μια προσπάθεια να μιλήσω για την Ορθοδοξία όπως τη βίωσα:
με σεβασμό, με αγάπη, αλλά και με καθαρό βλέμμα.
Χωρίς φόβο. Χωρίς παρωπίδες.»

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΩΣ ΒΙΩΜΑ – ΟΧΙ ΩΣ ΣΥΣΤΗΜΑ

«Για μένα, η Ορθόδοξη πίστη των Ελλήνων δεν είναι απλώς μια θρησκεία.

Δεν είναι ένα σύστημα κανόνων που πρέπει να ακολουθήσεις για να «σωθείς».
Είναι μια εσωτερική πορεία. Ένα ταξίδι προς τα μέσα.

Σε αντίθεση με άλλα θρησκευτικά συστήματα που βασίζονται στον φόβο, στον νόμο ή στην ανταμοιβή, η Ορθοδοξία μιλά για ταπείνωση, σιωπή, προσωπική μεταμόρφωση.
Δεν σου λέει απλώς τι να κάνεις.
Σε καλεί να δεις ποιος είσαι.»

«Η προσευχή δεν είναι επίδειξη.
Η νηστεία δεν είναι τιμωρία.
Η μετάνοια δεν είναι ενοχή.
Είναι εργαλεία εσωτερικής κάθαρσης.
Και αυτά δεν διδάσκονται θεωρητικά.
Βιώνονται.»

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

«Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο ένα γεγονός που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο…

Κάποια στιγμή, οι μαθητές πλησιάζουν τον Ιησού και του λένε:
«Κύριε, ήρθαν να σε επισκεφθούν οι Έλληνες».

Η απάντηση του Ιησού δεν ήταν τυχαία.
Δεν είπε απλώς «ας έρθουν».
Είπε λόγια βαθιά και παγκόσμια:

«Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.
Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει·
ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει».

Μίλησε για τη θυσία.
Για τη μετάβαση.
Για τη διάδοση της αλήθειας πέρα από τα όρια ενός λαού.»

«Οι Έλληνες δεν αναφέρθηκαν τυχαία.
Είχαν τον Λόγο. Τη φιλοσοφία. Την αναζήτηση της αλήθειας.

Δεν τους ανέθεσε εξουσία. Τους ανέθεσε ευθύνη.
Να μεταδώσουν τη γνώση:
ότι υπάρχει Ένας Θεός,
ότι η ουσία Του είναι η Αγάπη,
ότι ο άνθρωπος δεν εξελίσσεται μέσω φόβου αλλά μέσω συνειδητοποίησης.»

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ

«Από μικρός είχα σεβασμό στην Εκκλησία και στους Ιερείς.
Όχι επειδή μου το επέβαλαν.
Αλλά επειδή το ένιωθα…

Είχα Ιερέα-δάσκαλο στο δημοτικό.
Τον θυμάμαι σαν άνθρωπο, όχι σαν εξουσία.

Αργότερα, πηγαίνοντας σε μοναστήρια, είδα κάτι που δεν προσποιείται κανείς:
γαλήνη στα μάτια,
απλότητα,
αγάπη χωρίς λόγια.

Εκεί κατάλαβα πως η αληθινή πίστη δεν φωνάζει.
Δεν απειλεί.
Ακτινοβολεί.»

ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ

«Με προβληματίζουν βαθιά δύο ακραίες στάσεις…

Το πρώτο: θρησκοληψία.
Άνθρωποι που μιλούν για τον Θεό αλλά εκπέμπουν φόβο, κρίση, καταπίεση.
Που παρουσιάζουν τον Θεό σαν τιμωρό.

Το δεύτερο: συνεχής επίθεση, χλεύη.
Στα social media βλέπουμε ειρωνεία, γενικεύσεις, κατηγορίες.
Άλλο η κριτική… άλλο η ισοπέδωση.

Και τα δύο άκρα απομακρύνουν τον άνθρωπο από την ουσία.»

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΦΑΝΕΙΣ

«Η Εκκλησία δεν είναι μόνο λάθη και δομές και η ιεραρχία που επιλέγει να είναι με το σύστημα.
Είναι και οι αφανείς ψυχές:
Ιερείς στα χωριά,
μοναχοί στα βουνά, (Άγιος Παίσιος)
καλόγριες στην προσευχή.

Άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους όχι στο χρήμα, αλλά στην προσφορά.
Δεν ζητούν χειροκρότημα.
Αξίζουν όμως σεβασμό.

Κρατούν ένα φως…
Μια υψηλή εσωτερική δόνηση.
Και αυτό το φως, σιωπηλά, στηρίζει την Ελλάδα.»

ΘΕΟΣ ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ

«Ο Θεός δεν τιμωρεί τα παιδιά Του.
Η αγάπη δεν εκβιάζει.
Η εξέλιξη δεν περνά από τον φόβο.

Όταν φύγει ο φόβος… μένει η ουσία.»

Η ΝΕΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

«Ζούμε σε εποχή μετάβασης.
Η πνευματικότητα αλλάζει μορφή.

Οι γυναικείες ενέργειες θα αναλάβουν ενεργό ρόλο.
Οι γυναίκες, παρά τις αντιδράσεις, θα γίνουν Ιέρειες, όπως στα αρχαία χρόνια.
Ώστε να υπάρξει ισορροπία.»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«Η πίστη δεν επιβάλλεται.
Δεν κοροϊδεύεται.
Βιώνεται.

Όποιος δεν τη νιώθει, έχει δικαίωμα να απέχει.
Κανείς όμως δεν έχει δικαίωμα να χλευάζει αυτό που για άλλους είναι ιερό.

Αν κάτι χρειαζόμαστε σήμερα…
είναι λιγότερα άκρα.
Περισσότερη συνείδηση.
Περισσότερη αγάπη.

Γιατί χωρίς αυτήν, καμία πίστη δεν έχει νόημα.»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΙΤΣΙΝΑΜΑΣ

Είμαι εδώ να θυμηθείς ποιός/α πραγματικά είσαι...