Μήπως οι σκύλοι ήρθαν στη ζωή μας για να μας διδάξουν κάτι;

Ο Eckhart Tolle έχει πει κάτι που με άγγιξε βαθιά: τα ζώα δεν έχουν «εγώ» όπως το γνωρίζουμε εμείς. Δεν βασανίζονται από την εικόνα που θέλουν να έχουν για τον εαυτό τους. Δεν προσπαθούν να αποδείξουν την αξία τους. Δεν κρατούν λογαριασμό για το ποιος έδωσε περισσότερα και ποιος λιγότερα.

Και ίσως γι' αυτό ένας σκύλος μπορεί να μας διδάξει μερικά από τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής, χωρίς να πει ούτε μία λέξη.

Μας διδάσκει την παρουσία

Δεν τον απασχολεί τι συνέβη χθες ούτε τι μπορεί να συμβεί αύριο.
Όταν παίζει, παίζει.
Όταν τρέχει, τρέχει.
Όταν σε κοιτάζει, είναι εκεί.

Ολόκληρος.

Μας διδάσκει την αγάπη χωρίς περίπλοκους όρους

Δεν τον ενδιαφέρει αν είσαι επιτυχημένος ή αποτυχημένος.
Αν έχεις χρήματα ή όχι.
Αν είσαι όμορφος, νέος, μορφωμένος ή σημαντικός.

Δεν αγαπά τον τίτλο σου.
Δεν αγαπά την κοινωνική σου θέση.

Αγαπά εσένα.

Και ίσως γι' αυτό υπάρχουν ιστορίες σκύλων που εξακολουθούν να περιμένουν τον άνθρωπό τους ακόμη κι όταν εκείνος τους εγκατέλειψε. Ιστορίες σκύλων που προστατεύουν την οικογένειά τους, που μένουν δίπλα σε έναν άνθρωπο όταν αρρωσταίνει, όταν γερνά, όταν μένει μόνος.

Για έναν ηλικιωμένο ή έναν άνθρωπο που ζει μόνος, ένας σκύλος μπορεί να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από κατοικίδιο.

Μπορεί να γίνει παρουσία μέσα στη σιωπή του σπιτιού.
Ένα βλέμμα που τον περιμένει.
Ένας λόγος να σηκωθεί το πρωί, να περπατήσει, να βγει έξω, να φροντίσει ένα άλλο πλάσμα και, μέσα από αυτή τη φροντίδα, να συνεχίσει να συνδέεται με τη ζωή.

Και για ένα παιδί;

Ίσως ένας από τους πρώτους του δασκάλους αγάπης.

Ένα παιδί που μεγαλώνει μαθαίνοντας να φροντίζει ένα ζώο μπορεί να μάθει στην πράξη τι σημαίνει ευθύνη, τρυφερότητα, σεβασμός και ενσυναίσθηση. Μαθαίνει ότι ένα άλλο πλάσμα έχει ανάγκες, φόβο, χαρά, πόνο. Ότι δεν υπάρχει μόνο το «θέλω εγώ».

Και η επιστήμη σήμερα αρχίζει να φωτίζει κάτι που οι άνθρωποι με σκύλους γνωρίζουν βιωματικά εδώ και αιώνες: ανάμεσα στον άνθρωπο και τον σκύλο μπορεί να δημιουργηθεί ένας εξαιρετικά ισχυρός δεσμός.

Ακόμη και το βλέμμα μεταξύ ανθρώπου και σκύλου έχει συσχετιστεί με την ωκυτοκίνη, μία από τις ορμόνες που συμμετέχουν στον κοινωνικό δεσμό και την προσκόλληση.

Σαν δύο διαφορετικά είδη να έμαθαν, μέσα σε χιλιάδες χρόνια κοινής ζωής, να επικοινωνούν σε μια γλώσσα που δεν χρειάζεται λέξεις.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που θεωρώ συγκλονιστικό.

Ο σκύλος σε επαναφέρει στο τώρα.

Μπορεί να επιστρέψεις σπίτι κουβαλώντας θυμό, προβλήματα, σκέψεις και αγωνία για το αύριο.

Εκείνος όμως δεν γνωρίζει τίποτε από αυτά.

Σε βλέπει και χαίρεται που υπάρχεις.

Τόσο απλά.

Και ίσως εκεί βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματά του:

Η αγάπη δεν χρειάζεται πάντα λόγο.
Η παρουσία δεν χρειάζεται εξήγηση.
Και η χαρά δεν χρειάζεται πάντα κάποιο μεγάλο γεγονός.

Μερικές φορές χρειάζεται μια βόλτα.
Ένα χάδι.
Ένα παιχνίδι.
Έναν άνθρωπο που γύρισε επιτέλους στο σπίτι.

Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι τα ζώα είναι ένα δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο.

Και ίσως ο σκύλος να έχει μια ιδιαίτερη θέση μέσα σε αυτό το δώρο, γιατί από όλα τα ζώα επέλεξε να έρθει τόσο κοντά μας.

Να μπει στο σπίτι μας.
Στην καθημερινότητά μας.
Στην οικογένειά μας.
Και τελικά, στην καρδιά μας.

Δεν ξέρω αν ο σκύλος ήρθε στη Γη για να μάθει από τον άνθρωπο.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως ήρθε ο άνθρωπος για να μάθει από τον σκύλο.

Να μάθει να συγχωρεί λίγο πιο γρήγορα.
Να χαίρεται λίγο πιο εύκολα.
Να ζει λίγο περισσότερο στο τώρα.
Να προστατεύει αυτούς που αγαπά.
Να είναι πιστός.
Να μην κρίνει τόσο πολύ.

Και πάνω απ' όλα…

να θυμηθεί πώς είναι να αγαπάς χωρίς να ρωτάς πρώτα τι θα πάρεις πίσω.

 «Μήπως τελικά ο άνθρωπος ήρθε για να μάθει από τον σκύλο;»

Επιμέλεια κειμένου: Λιάνα Τελειώνη