Θέλουμε να σας πούμε , για κάποιον που ήρθε στη Γη χωρίς κάρμα αλλά μόνο με αποστολή. Τώρα να σας μιλήσουμε για τον Δαυίδ τον Αγαπητό. Ο Δαυίδ γεννήθηκε χωρίς ένα μέρος του εγκεφάλου του. Ήταν έξυπνο παιδί. Είχε όλες τις λειτουργίες της συνειδητότητας, αλλά τα μέρη που έλειπαν ήταν τα μέρη που ελέγχουν την ανάπτυξή του. Και έτσι οι γιατροί γνώριζαν ότι ο Δαυίδ δεν θα ζούσε πολύ, γιατί δεν υπήρχε τρόπος να μπορέσει να ζήσει με αυτή την έλλειψη. Ο σκοπός της ύπαρξής του Δαυίδ ήταν μια αποστολή. Παρ’ ότι δεν ήταν ακόμη φανερό, θα γινόταν έτσι.
Ο Δαυίδ είχε νέους γονείς που τον αγαπούσαν πολύ και γύρω του βρίσκονταν διάφοροι άλλοι που και αυτοί τον αγαπούσαν πολύ.
Και έτσι ο Δαυίδ για τα λίγα χρόνια που ήταν στον πλανήτη, είχε μια υπέροχη ζωή. Κάποιοι τον πήγαιναν σε μέρη που ποτέ δεν τα είχε δει νεαρό άτομο. Τον γέμιζαν με αγάπη και του έδιναν κάθε ευκαιρία να μαθαίνει. Και παρ’ όλα αυτά, όταν ήταν 12 χρονών, πέρασε στην άλλη πλευρά. Γιατί η αποστολή του Δαυίδ σε αυτόν τον πλανήτη ήταν να δώσει ένα δώρο στους γονείς του. Εάν λέγατε βέβαια στους γονείς του ότι αυτό ήταν δώρο, θα ένιωθαν τουλάχιστον προσβεβλημένοι: Δεν υπήρχε χειρότερη στιγμή στη ζωή τους από τον πόνο του χαμού του γιού τους. Δεν θα είχε βοηθήσει καθόλου τον πόνο στην καρδιά τους, αν γνώριζαν την αποστολή του Δαυίδ. Ακριβώς έτσι συμβαίνει και με σας, αγαπητοί μου, όταν γνωρίζετε ότι κάποιος περνάει στην άλλη πλευρά. Δεν βοηθάει εκείνη τη στιγμή να γνωρίσετε ότι όντως είναι κατάλληλο. Γιατί όταν συμβαίνει, ο πόνος είναι εκεί, και εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει αστρική σοφία να αντικαταστήσει το φούντωμα των συναισθημάτων.
Και έτσι, ο Δαυίδ, ο μικρούλης, έλειπε σε όλους. Και οι γονείς του τον έκλαιγαν, όπως είναι κατάλληλο σε αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά βλέπετε, ο Δαυίδ, είχε μια συμφωνία με αυτούς τους γονείς και οι νεαροί γονείς του είχαν μια συμφωνία με το Δαυίδ. Το πέρασμα του Δαυίδ στην άλλη πλευρά παρουσίασε ένα παράθυρο ευκαιρίας, ακόμη και όταν βρισκόντουσαν στη μεγαλύτερη απελπισία τους:
την ευκαιρία οι δύο νεαροί γονείς να ανακαλύψουν ένα μονοπάτι γρήγορης φώτισης. Αυτό το βήμα το έκαναν αναζητώντας γαλήνη, και το οποίο δεν θα γινόταν ποτέ, εάν δεν υπήρχε το δώρο του Δαυίδ. Και έτσι αυτοί οι δύο γονείς έζησαν σπουδαίες φωτισμένες ζωές και έγιναν θεραπευτές, θεραπεύοντας πολλούς στα χρόνια που ήρθαν. Έτσι ο πόνος μεταμορφώθηκε σε χαρά και θεραπεία. Και έτσι η φώτισή τους
ολοκληρώθηκε. Και το κάρμα τους εκπληρώθηκε, λόγω του δώρου από τον Δαυίδ τον Αγαπητό.

Γιατί όλη η αποστολή του Δαυίδ ήταν να επιτρέψει τη φώτιση και τη θεραπεία εκατοντάδων ανθρώπων στο μέλλον στο οποίο ο Δαυίδ δεν θα ήταν εκεί. Η αγάπη του ήταν το δώρο του προς τους νεαρούς γονείς του και η αγάπη αυτών ήταν η ικανότητα να δουν το δώρο και να αναζητήσουν τη σημασία του. Έτσι η φαινομενική θυσία του ενός δημιούργησε χαρά για πολλούς. Η πνευματική ομορφιά αυτού είναι ότι ο Δαυίδ είναι παντοτινός, και τα δώδεκα χρόνια που πέρασε δίνοντας το δώρο του, ήταν μόλις μία στιγμή στη γραμμή του χρόνου ενός πολύ μεγαλύτερου γεγονότος…της ανύψωσης του πλανήτη Γη.


Η Αλχημεία του Ανθρώπινου Πνεύματος
Οδηγός για τη Μετάβαση στη Νέα Εποχή
Κρύων  Βιβλίο  Τρίτο