Ένα θέμα το οποίο αποφεύγουμε και συχνά κρυβόμαστε για να μη το δούμε κατάματα, είναι το ζήτημα του θανάτου. Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζουμε τίποτα για το θάνατο, αν δεν έχουμε έρθει σε επαφή μαζί του, είτε μέσω κάποιας δικιάς μας εμπειρίας που κινδυνέψαμε να πεθάνουμε, ή μέσω κάποιου δικού μας ανθρώπου. Η δεύτερη περίπτωση  είναι ασφαλώς η πιο συνηθισμένη. Μόνο όταν χάσουμε κάποιον πολύ αγαπημένο μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το θάνατο, και βιώνουμε πραγματικά το πόνο της απώλειας. Λένε πως είναι ο μεγαλύτερος ανθρώπινος πόνος. Ο κάθε άνθρωπος νομίζει πάντα ότι ο δικός του πόνος είναι μεγαλύτερος, και με αυτή τη δικαιολογία συχνά αρνείται να τον αφήσει να φύγει. Ας μη βάζουμε όμως ταμπέλες στο πόνο και ας μη συναγωνιζόμαστε ποιος έχει πονέσει περισσότερο. Άλλωστε το μοναδικό κριτήριο είναι η σχέση αγάπης που είχαμε με τον άνθρωπο που έφυγε.

Ο τρόπος που ο καθένας ξεπερνά την απώλεια είναι προσωπικός. Ένας θάνατος όσο κι αν φαίνεται απίστευτο στην αρχή, μπορεί να μας προσφέρει αμέτρητες ευλογίες , αρκεί να μπορέσουμε να τις πάρουμε. Αρκεί να αποφασίσουμε να κάνουμε την υπέρβαση, και να μην αφήσουμε μια τόσο δυνατή εμπειρία να πάει χαμένη! Η ενέργεια που απελευθερώνεται εκείνες τις στιγμές είναι τεράστια, και από μας εξαρτάται αν θα τη μεταμορφώσουμε σε δημιουργία, ή καταστροφή.

Το Ρέικι βοηθά να αντιμετωπίσουμε ένα θάνατο σε πολλαπλά επίπεδα. Πρώτα από όλα στον εαυτό μας. Μπορεί να μας στηρίξει στις δύσκολες στιγμές. Να μας βοηθήσει να κάνουμε την υπέρβαση και να κατανοήσουμε τα διδάγματα που μας προσφέρει αυτή η απώλεια. Αυτό δε σημαίνει ότι ο πόνος θα σταματήσει αμέσως με το Ρέικι, κάτι τέτοιο δε θα ήταν φυσιολογικό. Δεν είναι λογικό αποφύγουμε τη θλίψη, δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Ο πόνος το πρώτο καιρό, δε φεύγει ούτε… με νάρκωση! Μη προσπαθήσετε να τον πνίξετε ή να τον καταπιείτε, έτσι θα μείνει μέσα σας για πάντα!  Το Ρέικι αντίθετα θα σας βοηθήσει να βουλιάξετε στο πόνο σας, όσο πιο βαθιά γίνεται. Θα σας βοηθήσει να εκδηλώσετε τα συναισθήματα σας, να κλάψετε, να φωνάξετε. Αν κάνετε Ρέικι για να αποφύγετε τα πραγματικά σας συναισθήματα, δεν θα λειτουργήσει, γιατί το Ρέικι θα σας φέρει σε επαφή με την αλήθεια σας. Και τότε θα αρχίσει να συμβαίνει κάτι εκπληκτικό: όταν έρχεστε σε επαφή με τα αληθινά σας συναισθήματα και τα βιώσετε στο έπακρο, σιγά-σιγά αρχίζει μια καταπληκτική μεταμόρφωση.

Ο καθένας θέλει το χρόνο του, η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και ασύγκριτη. Αν μείνετε ανοιχτοί στο να  βιώνετε και να δέχεστε ότι έρχεται, κάποια στιγμή, περνάτε σε μια άλλη σφαίρα ανώτερης συνείδησης και κατανοείτε πράγματα που πριν σας φαίνονταν αδιανόητα. Αντιλαμβάνεστε ότι μέσα από όλο αυτό, σας έχει δοθεί μια σπάνια ευκαιρία να κάνετε μια μεγάλη υπέρβαση. Να υπερβείτε τον ίδιο σας τον προηγούμενο εαυτό, να φτάσετε στον ανώτερο βαθμό της ανάπτυξης σας.

Η θλίψη και ο πόνος μας διδάσκουν πράγματα τα οποία δεν μαθαίνονται σε καμιά αίθουσα διδασκαλίας. Ωριμάζουμε, γινόμαστε πιο σοφοί και πιο δυνατοί. Καταλαβαίνουμε το πόνο των άλλων, αναπτύσσουμε συμπόνια και αγάπη. Γινόμαστε πιο ευγενικοί, και πιο ευγνώμονες με τη ζωή. Ερχόμαστε σε επαφή με ένα αυθεντικό μέρος του εαυτού μας που βγαίνει συνήθως μετά από τέτοιες καταστάσεις. Είναι γεγονός πως μόνο όταν έχουμε γνωρίσει, αγαπήσει και χάσει τον πιο αγαπημένο μας άνθρωπο, μπορούμε να κάνουμε το μεγαλύτερο άλμα της ζωής μας. Το άλμα αυτό ξεκινάει πάντα από κάτω, μόνο όταν πιάσουμε πάτο, μπορούμε έπειτα να εκτοξευτούμε ομαλά στη κορυφή.

Με την απαραίτητη υπομονή, το Ρέικι θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα εμπόδια των πεποιθήσεων που συχνά μας κρατάνε δέσμιους στο πρόβλημα. Συχνά συνεχίζουμε να νιώθουμε ενοχές γιατί νομίζουμε πως αν το ξεπεράσουμε και δε συνεχίσουμε να υποφέρουμε, είναι σα να «πουλάμε» αυτούς που έφυγαν. Επίσης νιώθουμε πως δεν μας αξίζει να είμαστε καλά από τη στιγμή που χάσαμε τον δικό μας άνθρωπο, ότι δεν πρέπει, δεν είναι σωστό, κι άλλα πολλά που μας έχουν φορτώσει με τις καταστρεπτικές αντιλήψεις που περνούν από γενιά σε γενιά. Είναι καιρός πια να σταματήσει όλο αυτό το ασύλληπτο περί θανάτου, και να εξοικειωθούμε με το μοναδικό πράγμα που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς! Το τραγικό δεν είναι ότι κάποιος πεθαίνει, αλλά ότι συχνά αυτοί που μένουν πίσω, θάβονται ζωντανοί.

Το άλλο επίπεδο που μπορεί να βοηθήσει το Ρέικι, είναι τον ίδιο τον άνθρωπο που φεύγει. Μας δίνει την ευκαιρία να τον βοηθήσουμε στη μετάβαση του, ώστε να γίνει με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Να  τον ανακουφίσουμε από τυχόν σωματικό πόνο, ώστε να ηρεμήσει και να αναπαυτεί.

Αυτό βέβαια που θα πρέπει να καταλάβουμε είναι πως δεν μπορούμε να ξαναφέρουμε στη ζωή κάποιον που έχει έρθει η ώρα του να φύγει, είναι μάταια κάθε τέτοια προσπάθεια και δεν έχει νόημα. Αντίθετα μπορούμε να συνοδεύσουμε κάποιον με Ρέικι στις τελευταίες του στιγμές, και είναι ευλογία και για τους δύο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μοναδική φορά στη ζωή μου, που το Ρέικι δεν έβγαινε από τα χέρια μου. Ήταν η στιγμή που έφευγε ο αγαπημένος μου σύντροφος, ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς. Ασυναίσθητα η πρώτη μου κίνηση ήταν να βάλω το χέρι μου στη καρδιά του – αφού προηγουμένως ειδοποίησα αμέσως ασθενοφόρο. Δεν ένιωθα καμιά ενέργεια, καμιά ροή. Σκέφτηκα ότι ήμουν ταραγμένη και γι αυτό δεν μπορούσα να τον βοηθήσω, και ότι το Ρέικι με είχε προδώσει τη πιο κρίσιμη στιγμή. Όταν εκείνος ηρέμησε, χωρίς να θέλω να παραδεχτώ ότι έφυγε, έβαλα ξανά το χέρι μου πάνω του. Τι ευλογία! Το Ρέικι έβγαινε και πάλι, και το σώμα του το ρούφαγε σαν τρελό. Έτσι νόμιζα πως συνερχόταν, και ότι σύντομα θα ήταν πάλι καλά. Του μίλαγα και του έλεγα ότι ήταν εντάξει και να μην ανησυχεί. Όσο ένιωθα το Ρέικι να τρέχει από τα χέρια μου στο σώμα του, ένιωθα κάποιο είδος ασφάλειας, παρόλο το πανικό μου… μετά από λίγο ήρθε το ασθενοφόρο… ήταν από ώρα νεκρός…

Αργότερα, μετά από καιρό, περνώντας το πρώτο σοκ,  άρχισα να αποκωδικοποιώ όλο αυτό που συνέβη και να κατανοώ τις αρχές της ζωής και της ύπαρξης, αυτές που μέχρι πριν, διάβαζα στα βιβλία. Στην αρχή που του έδινα Ρέικι, δεν το ήθελε, δεν το δεχόταν, ήταν οι στιγμές που η καρδιά του λιγόστευε, για αυτό και δεν έβγαινε από τα χέρια μου, ήταν σχεδιασμένο να φύγει και τίποτα δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Όταν η καρδιά του σταμάτησε, άρχισε για λίγα λεπτά να ρουφά την ενέργεια, ήταν τα λεπτά αυτά που μεσολαβούν μέχρι να κλείσει και το τελευταίο κέντρο του αφαλού, της ζωής, μέχρι να  έρθει ο οριστικός θάνατος. Είναι γνωστό πως από όταν σταματήσει η καρδιά περνούν λίγα λεπτά στα οποία έχει περιθώριο κάποιος να επανέρθει, γι αυτό και στα νοσοκομεία τότε τους κάνουν ηλεκτροσόκ- τις περισσότερες φορές χωρίς θετικό αποτέλεσμα.

Τώρα πια είμαι ευγνώμων που μπόρεσα να τον βοηθήσω στην ξαφνική μετάβαση του, και πάνω από όλα που ήμουν δίπλα του. Γνωρίζω πως έχω έναν ακόμα καλό φύλακα άγγελο, που με προστατεύει και με καθοδηγεί όποτε τον χρειάζομαι.

Στη δύσκολη εκείνη περίοδο της ζωής μου, έκανα Ρέικι μόνη μου όσο μπορούσα, και άλλες ενεργειακές θεραπείες. Έστελνα φως και στη ψυχή του, ώστε να βρει το δρόμο του στο καινούριο ταξίδι.  Ευχαριστώ τη φίλη μου τη Γιάννα που μου έστελνε Ρέικι από μακριά, και τη Λίζα που ανέχτηκε την κυκλοθυμική  συμπεριφορά μου.

Επίσης έμαθα να είμαι ευγνώμων που ήρθε ο άνθρωπος αυτός στη ζωή μου, και όχι να λυπάμαι γιατί έφυγε. Έμαθα ακόμα να δείχνω πιο συχνά στους άλλους την αγάπη μου, αφού ίσως να είναι η τελευταία μέρα της ζωής τους, ή της δικής μου. Πως τίποτα δεν μας ανήκει πραγματικά, ούτε τα αντικείμενα, ούτε οι άνθρωποι… Έμαθα πώς να ξαναγεννιέμαι και να ανασταίνω τον εαυτό μου, και κυρίως πώς να βοηθώ τους άλλους να ξεπεράσουν το πόνο τους, και να αναστήσουν και εκείνοι τον εαυτό τους.

Όταν βιώσει κάποιος μια τέτοια εμπειρία μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της δύναμης της ζωής. Ας αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το θάνατο όχι με φόβο και απέχθεια, αλλά σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μυστηρίου της ύπαρξης, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας ότι δεν θα έρθει ποτέ σε μας, και ας κατανοήσουμε ότι στην ουσία δεν υπάρχει τέλος…

REIKI

Ολοκληρωμένος Οδηγός της Γνώσης και της Άσκησης

Λιάνα Τελειώνη

Εκδ. Αλφάβητο Ζωής

www.urantiacenter.gr