|
Η Παραδείσια Τριάδα των αιώνιων Θεοτήτων διευκολύνει την απόδραση του Πατέρα από το απόλυτο της προσωπικότητας. Η Τριάδα συνδέει τέλεια την απεριόριστη έκφραση της άπειρης προσωπικής βούλησης του Θεού με το απόλυτο του Θείου. Ο Αιώνιος Υιός και οι διάφοροι Υιοί με θεία προέλευση μαζί με τον Συνδεδεμένο Δρώντα και τα συμπαντικά του τέκνα, διασφαλίζουν αποτελεσματικά την απελευθέρωση του Πατέρα από τους περιορισμούς οι οποίοι άλλωστε ενυπάρχουν στην πρωτοκαθεδρία, την τελειότητα, την σταθερότητα, την αιωνιότητα, τη συμπαντικότητα, το απόλυτο και το άπειρο.
Η Παραδείσια Τριάδα διασφαλίζει αποτελεσματικά την πλήρη έκφραση και την τέλεια αποκάλυψη της αιώνιας φύσης του Θείου. Οι Σταθμευμένοι Υιοί της Τριάδας παρέχουν, με τον ίδιο τρόπο, πλήρη και τέλεια αποκάλυψη της θείας δικαιοσύνης. Η Τριάδα είναι η ενότητα του Θείου και η ενότητα αυτή βρίσκεται αιώνια στα απόλυτα θεμέλια της θείας ολότητας των τριών πρωταρχικών, ισοβάθμιων και συνυπαρχουσών προσωπικοτήτων, του Θεού του Πατέρα, του θεού του Υιού και του Θεού του Πνεύματος.
Από το τωρινό σημείο στον κύκλο της αιωνιότητας, κοιτάζοντας πίσω, στο ατέλειωτο παρελθόν, μπορούμε να ανακαλύψουμε μόνο μία αναπόδραστη αναπόφευκτη κατάσταση στα θέματα του σύμπαντος και τούτη είναι η Παραδείσια Τριάδα. Θεωρώ ότι η Τριάδα ήταν αναπόφευκτη. Καθώς εξετάζω το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του χρόνου, θεωρώ ότι τίποτε άλλο στο όλο το σύμπαν των συμπάντων δεν θα μπορούσε να γίνει αναπόφευκτο. Το παρόν, κύριο σύμπαν, εξεταζόμενο αναδρομικά, ή πρόδρομα, είναι αδιανόητο χωρίς την Τριάδα. Δεδομένης της Παραδείσιας Τριάδας, μπορούμε να διεκδικήσουμε, να διαφοροποιήσουμε, ακόμη και να πολλαπλασιάσουμε τους τρόπους που κάνουμε τα πάντα, χωρίς όμως την Τριάδα του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος μας είναι αδύνατο να συλλάβουμε πώς το Άπειρο θα μπορούσε να επιτύχει μία τριπλή και συντονισμένη προσωποποίηση στο πρόσωπο της απόλυτης ολότητας του Θείου. Καμία άλλη θεώρηση της δημιουργίας δεν συγκρίνεται με τα πρότυπα της Τριάδας για την ολοκλήρωση του απόλυτου το οποίο συμφυώς υπάρχει στην Θεία ενότητα και που συμπληρώνεται με την πληρότητα της εκούσιας απελευθέρωσης, συμφυούς στην τριπλή προσωποποίηση του Θείου.
1. ΑΥΤΟ-ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΟΥ ΑΙΤΙΑΣ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΟΥ
Φαίνεται ότι ο Πατέρας, πίσω στην αιωνιότητα, εγκαινίασε μια πολιτική βαθιάς αυτό-διανομής. Στην ανιδιοτελή, φιλόστοργη και αξιολάτρευτη φύση του Συμπαντικού Πατέρα ενυπάρχει κάτι που τον κάνει να κρατά για τον εαυτό του την άσκηση μόνο των δυνάμεων εκείνων και της εξουσίας εκείνης που προφανώς, θεωρεί αδύνατο να μεταβιβάσει, ή να απονέμει.
Ο Συμπαντικός Πατέρας είχε ανέκαθεν απεκδυθεί οποιοδήποτε μέρος του εαυτού που θα μπορούσε να απονεμηθεί πάνω σε άλλο Δημιουργό, ή πλάσμα. Έχει μεταβιβάσει στους θείους Υιούς του και τις συνεργικές τους διάνοιες κάθε δύναμη και όλη την εξουσία που θα μπορούσε να μεταβιβασθεί. Έχει, ουσιαστικά, μεταφέρει στους Κυρίαρχους Υιούς του ,στα αντίστοιχα σύμπαντά τους ,κάθε προνόμιο ή διαχειριστική εξουσία που θα μπορούσε να (@108)μεταφερθεί. Στα θέματα που αφορούν σʼ ένα τοπικό σύμπαν, έχει καταστήσει κάθε Κυρίαρχο Δημιουργό Υιό το ίδιο τέλειο, ικανό και εξουσιαστικό, όσο είναι ο Αιώνιος Υιός στο αρχικό και κεντρικό σύμπαν. Έχει παραδώσει, έχει ουσιαστικά απονέμει, με την αξιοπρέπεια και ιερότητα της κατοχής της προσωπικότητας, όλο του τον εαυτό και όλες του τις ιδιότητες, κάθε τι που θα μπορούσε να αφαιρέσει από τον εαυτό του, με κάθε τρόπο, σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο και σε κάθε άτομο και σε κάθε σύμπαν εκτός αυτού στο οποίο βρίσκεται η κεντρική κατοικία του.
Η θεία προσωπικότητα δεν είναι εγωκεντρική. Η αυτό-διανομή και το μοίρασμα της προσωπικότητας χαρακτηρίζουν τη θεία, εκούσια ατομικότητα. Τα πλάσματα αποζητούν σχέση με άλλα προσωπικά πλάσματα. Οι Δημιουργοί συγκινούνται να μοιράζονται τη θειότητα με τα συμπαντικά τους παιδιά. Η προσωπικότητα του Απείρου αποκαλύπτεται ως ο Συμπαντικός Πατέρας, ο οποίος μοιράζεται την πραγματικότητα της ύπαρξης και την ισοτιμία του ατόμου με δύο ισοδύναμες προσωπικότητες, τον Αιώνιο Υιό και τον Συνδεδεμένο Δρώντα.
Για τη γνώση που αφορά στην προσωπικότητα του Πατέρα και τις θείες ιδιότητες θα εξαρτώμεθα πάντα από τις αποκαλύψεις του Αιώνιου Υιού, αφού, όταν το από κοινού έργο της δημιουργίας ολοκληρώθηκε, όταν το Τρίτο Πρόσωπο του Θείου έλαβε ατομική υπόσταση και εκτέλεσε τις συνδυασμένες ιδέες των θείων γονέων του, ο Πατέρας έπαψε να υπάρχει ως ανεπιφύλακτη προσωπικότητα. Μόλις απέκτησε υπόσταση ο Συνδεδεμένος Δρων και υλοποιήθηκε ο κεντρικός πυρήνας της δημιουργίας, έλαβαν χώρα ορισμένες αιώνιες αλλαγές. Ο Θεός παραδόθηκε, ως απόλυτη προσωπικότητα, στον Αιώνιο Υιό του. Με τον τρόπο αυτό ο Πατέρας απονέμει την «προσωπικότητα του απείρου» επί του μονογενούς του Υιού, ενώ και οι δύο μαζί απονέμουν την «συνδεδεμένη προσωπικότητα» της αιώνιας ένωσής των επί του Απείρου Πνεύματος.
Γιʼ αυτούς, αλλά και για άλλους λόγους πέραν της αντίληψης του πεπερασμένου νου, είναι εξαιρετικά δύσκολο για ένα ανθρώπινο πλάσμα να κατανοήσει την άπειρη, πατρική προσωπικότητα του Θεού, πέραν του τρόπου με τον οποίο είναι συμπαντικά αποκαλυμμένος, στον Αιώνιο Υιό και, με τον Υιό, είναι συμπαντικά δραστηριοποιούμενος, στο Άπειρο Πνεύμα.
Εφʼ όσον οι Παραδείσιοι Υιοί του Θεού επισκέπτονται τους εξελισσόμενους κόσμους, και ορισμένες φορές ακόμα διαμένουν εκεί με την ομοιότητα της θνητής σάρκας και εφʼ όσον οι απονομές αυτές παρέχουν στον θνητό άνθρωπο τη δυνατότητα να γνωρίσει ουσιαστικά κάτι από τη φύση και το χαρακτήρα της θείας προσωπικότητας, πρέπει, για το λόγο αυτό, τα πλάσματα των πλανητικών σφαιρών να ψάξουν στις απονομές αυτών των Παραδείσιων Υιών για υπεύθυνη και αξιόπιστη πληροφόρηση σε σχέση με τον Πατέρα, τον Υιό και το Πνεύμα.
2. Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ
Με την τεχνική της τριαδικοποίησης ο Πατέρας αφαιρεί από τον εαυτό του την ανεπιφύλακτη αυτή πνευματική προσωπικότητα που είναι ο Υιός, αλλά με τον τρόπο αυτό καθίσταται ο Πατέρας του ίδιου αυτού Υιού και εξ αυτού κατέχει ο ίδιος την απεριόριστη ικανότητα να γίνει ο θείος Πατέρας όλων των πλασμάτων με έλλογη βούληση που στη συνέχεια δημιουργήθηκαν, υπήρξαν, ή κατʼ άλλο τρόπο προσωποποιήθηκαν. Ως η απόλυτη και ανεπιφύλακτη προσωπικότητα ο Πατέρας μπορεί να λειτουργήσει μόνο όπως ο Υιός και μαζί μʼ αυτόν, ως ατομικός Πατέρας, όμως, συνεχίζει να απονέμει προσωπικότητα πάνω στις ποικίλες τάξεις των διαφόρων επιπέδων των πλασμάτων έλλογης βούλησης και διατηρεί για πάντα προσωπικές σχέσεις στοργής με αυτήν την απέραντη οικογένεια συμπαντικών παιδιών.
Αφού ο Πατέρας έχει απονέμει πάνω στην προσωπικότητα του Υιού του ολόκληρο τον εαυτό του και όταν το έργο αυτό της απονομής του εαυτού ολοκληρώθηκε και τελειοποιήθηκε δια της άπειρης δύναμης και φύσης που με τον τρόπο αυτό υπάρχουν στην ένωση Πατέρα-Υιού, οι αιώνιοι εταίροι από κοινού απονέμουν τις ποιότητες και τις ιδιότητες αυτές οι οποίες σχηματίζουν ακόμα (@109) μία ύπαρξη σαν αυτούς. Και η συνδεδεμένη αυτή προσωπικότητα, το Άπειρο Πνεύμα, ολοκληρώνει την υπαρξιακή προσωποποίηση του Θείου.
Ο Υιός είναι απαραίτητος στην πατρότητα του Θεού. Το Πνεύμα είναι απαραίτητο στην αδελφότητα του Δεύτερου και του Τρίτου Προσώπου. Τρία πρόσωπα αποτελούν την ελάχιστη κοινωνική ομάδα, ωστόσο αυτός είναι ο μικρότερος από τους πολλούς λόγους για να πιστέψουμε στο αναπόφευκτο του Συνδεδεμένου Δρώντος.
Η Πρώτη Γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο είναι η άπειρη προσωπικότητα-πατέρας, η απεριόριστη γενεσιουργός αιτία της προσωπικότητας. Ο Αιώνιος Υιός είναι η ανεπιφύλακτη προσωπικότητα-απόλυτο, η θεία αυτή ύπαρξη που παραμένει κατά μήκος του χρόνου και της αιωνιότητας ως η τέλεια αποκάλυψη της ατομικής φύσης του Θεού. Το Άπειρο Πνεύμα είναι η συνδεδεμένη προσωπικότητα, το μοναδικό ατομικό επακόλουθο της αιώνιας ένωσης Πατέρα-Υιού.
Η προσωπικότητα της Πρώτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου είναι η προσωπικότητα του απείρου πλην της απόλυτης προσωπικότητες του Αιώνιου Υιού. Η προσωπικότητα της Τρίτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου είναι το επιπρόσθετο επακόλουθο της ένωσης της προσωπικότητας του απελευθερωμένου Πατέρα και της απόλυτης προσωπικότητας του απόλυτου Υιού.
Ο Συμπαντικός Πατέρας, ο Αιώνιος Υιός και το Άπειρο Πνεύμα είναι πρόσωπα μοναδικά. Κανένα δεν έχει αντίγραφο. Το καθένα είναι αυθεντικό. Όλα είναι ενωμένα.
Ο Αιώνιος Υιός μόνος βιώνει την πληρότητα της σχέσης με τη θεία προσωπικότητα, της συνειδητοποίησης τόσο της Υικής σχέσης του προς τον Πατέρα όσο και της πατρικής προς το Πνεύμα, καθώς και της θείας ισότητας προς τον πατέρα-προπάτορα και το Πνεύμα-συνεργάτη. Ο Πατέρας γνωρίζει την εμπειρία του να έχει ένα Υιό που είναι ίσος του, αλλά δεν γνωρίζει προγόνους. Ο Αιώνιος Υιός έχει την εμπειρία του να είναι Υιός, αναγνωρίζει την γενεαλογία της προσωπικότητας και ταυτόχρονα έχει συνείδηση του γεγονότος ότι είναι από κοινού γονέας του Απείρου Πνεύματος. Το Άπειρο Πνεύμα έχει συνείδηση της διπλής γενεαλογίας της προσωπικότητας, αλλά το ίδιο δεν είναι γονέας σε μια ισότιμη Θεία προσωπικότητα. Με το Πνεύμα ο υπαρξιακός κύκλος της Θείας προσωποποίησης ολοκληρώνεται. Οι κύριες προσωπικότητες της Τρίτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου είναι εμπειρικές και είναι επτά στον αριθμό.
Είμαι προερχόμενος από την Τριάδα του Παραδείσου. Γνωρίζω την Τριάδα ως ενωμένη Θεότητα. Γνωρίζω επίσης ότι ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα υπάρχουν και δρουν δια των καθορισμένων προσωπικών δυνατοτήτων τους. Γνωρίζω θετικά ότι όχι μόνο δρουν ατομικά και συλλογικά, αλλά ότι επίσης συντονίζουν τη λειτουργικότητά τους σε διάφορες ομαδοποιήσεις έτσι ώστε στο τέλος να λειτουργούν με επτά διαφορετικές ατομικές και πλουραλιστικές δυνατότητες. Και εφʼ όσον οι επτά αυτοί συσχετισμοί εξαντλούν τις δυνατότητες για παρόμοιο συνδυασμό θεοτήτων, είναι αναπόφευκτο το γεγονός ότι οι πραγματικότητες του σύμπαντος θα παρουσιασθούν σε επτά παραλλαγές αξιών, εννοιών και προσωπικότητας.
3. ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ
Παρά το γεγονός ότι υπάρχει μόνο μια Θεότητα, υπάρχουν τρεις θετικές και θείες προσωποποιήσεις της Θεότητας. Σχετικά με την προίκιση του ανθρώπου με τους θείους Προσαρμοστές, ο Πατέρας είπε, «Ας δημιουργήσουμε το θνητό άνθρωπο κατʼ εικόνα μας.» Επανειλημμένα, σε όλες τις γραφές της Ουράντια επαναλαμβάνεται η αναφορά αυτή στα έργα και τις πράξεις μιας πλουραλιστικής Θεότητας, δείχνοντας καθαρά ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη και τη λειτουργία των τριών Αρχικών Γενεσιουργών Αιτιών και Κέντρων.
Διδαχθήκαμε ότι ο Υιός και το Πνεύμα διατηρούν την ίδια και ισότιμη σχέση προς τον Πατέρα καθώς συνδέονται στην Τριάδα. Μέσα στην αιωνιότητα και ως Θεότητες αναμφίβολα το πράττουν, εν καιρώ όμως και ως προσωπικότητες είναι βέβαιο ότι αποκαλύπτουν σχέσεις (@110) μιας πολύ διαφορετικής φύσης. Κοιτάζοντας από τον Παράδεισο έξω πάνω στα σύμπαντα, οι σχέσεις αυτές πράγματι φαίνονται ότι είναι πολύ όμοιες, όταν όμως τις παρατηρήσουμε από τους τομείς του διαστήματος φαίνονται εντελώς διαφορετικές.
Οι Θείοι Υιοί είναι πράγματι ο «Λόγος του Θεού,» αλλά τα τέκνα του Πνεύματος είναι αληθινά το «Έργο του Θεού.» Ο Θεός μιλά μέσω του Υιού και, με τον Υιό, δρα μέσω του Απείρου Πνεύματος, ενώ σε όλες τις συμπαντικές δραστηριότητες ο Υιός και το Πνεύμα έχουν εξαίσια σχέση αδελφική, εργαζόμενοι ως δύο ισότιμοι αδελφοί γεμάτοι θαυμασμό και αγάπη για ένα ένδοξο και θεϊκά σεβαστό κοινό Πατέρα.
Ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα σίγουρα είναι ίσοι κατά φύση, ισότιμοι ως υπάρξεις, υπάρχουν ωστόσο αλάθητες διαφορές στις συμπαντικές τους δραστηριότητες, και όταν λειτουργούν μόνοι, το κάθε πρόσωπο του Θείου είναι εμφανώς περιορισμένο όσον αφορά στο απόλυτο της φύσης του.
Ο Συμπαντικός Πατέρας, πριν από την οικειοθελή αφαίρεση της προσωπικότητας, των δυνάμεων και των ιδιοτήτων από τις οποίες συνίστανται ο Υιός και το Πνεύμα, έχει υπάρξει, ως φαίνεται (από φιλοσοφική άποψη), μία ανεπιφύλακτη, απόλυτη και άπειρη Θεότητα. Μία τέτοια όμως θεωρητικά Πρώτη Γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο, χωρίς ένα Υιό, δεν θα μπορούσε, σε καμία έννοια του όρου να θεωρηθεί Συμπαντικός Πατέρας . Η πατρότητα δεν είναι πραγματική χωρίς υιότητα. Επιπλέον, ο Πατέρας, για να έχει υπάρξει απόλυτος με την πλήρη έννοια, πρέπει να είχε υπάρξει, κάποια αιώνια μακρινή στιγμή, μόνος. Ποτέ όμως δεν είχε παρόμοια μοναχική ύπαρξη. Ο Υιός και το Πνεύμα είναι συναιώνιοι με τον Πατέρα. Η Πρώτη γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο υπήρχε ανέκαθεν και θα υπάρχει για πάντα, ο αιώνιος Πατέρας του Πρωταρχικού Υιού και, μαζί με τον Υιό, ο αιώνιος πρόγονος του Απείρου Πνεύματος.
Παρατηρούμε ότι ο Πατέρας έχει αφαιρέσει από τον εαυτό του όλες τις άμεσες εκδηλώσεις της απολυτότητας εκτός από την απόλυτη πατρότητα και την απόλυτη θέληση. Δεν γνωρίζουμε αν η βούληση είναι μία αναπαλλοτρίωτη ιδιότητα του πατέρα. Μπορούμε μόνο να παρατηρήσουμε ότι δεν αφαίρεσε από τον εαυτό του τη βούληση. Τέτοιο άπειρο της θέλησης πρέπει να είχε αιωνίως ενυπάρξει στην Πρώτη Γενεσιουργό Αιτία και Κέντρο.
Με την απονομή του απόλυτου της προσωπικότητάς του επί του Αιώνιου Υιού, ο Συμπαντικός Πατέρας αποδρά από τις δεσμεύσεις του απόλυτου της προσωπικότητας, κατά τη διαδικασία όμως αυτή, προχωρά ένα βήμα μακρύτερα πράγμα που κάνει γιʼ αυτόν παντοτινά αδύνατο το να δρα μόνος ως απόλυτη προσωπικότητα. Και με την τελική προσωποποίηση του συνυπάρχοντος Θεού ? του Συνδεδεμένου Δρώντος ? προκύπτει η κρίσιμη τριαδική αλληλεξάρτηση των τριών θείων προσωπικοτήτων σε σχέση με την ολότητα της απόλυτης λειτουργίας του Θείου.
Ο θεός είναι ο Πατέρας-Απόλυτο όλων των προσωπικοτήτων στο σύμπαν των συμπάντων. Ο Πατέρας είναι προσωπικά απόλυτος σε ελευθερία δράσης, στα σύμπαντα όμως του χρόνου και του διαστήματος, που δημιουργήθηκαν, που δημιουργούνται και που ακόμα πρόκειται να δημιουργηθούν, ο Πατέρας δεν είναι ευδιάκριτα απόλυτος ως ολική Θεότητα εκτός εντός της Παραδείσιας Τριάδας.
Η Πρώτη Γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο λειτουργεί πέραν της Χαβόνα, στα φαινομενικά σύμπαντα, ως εξής:
- Ως Δημιουργός, μέσω των Δημιουργών Υιών, των εγγονών του.
2. Ως ελεγκτής, μέσω του κέντρου βαρύτητας του Παραδείσου.
3. Ως Πνεύμα, μέσω του Αιώνιου Υιού.
4. Ως διάνοια μέσω του Συνδεδεμένου Δημιουργού.
5. Ως Πατέρας, διατηρεί γονική επαφή με όλα τα πλάσματα μέσω του κυκλώματος της
προσωπικότητας.
6. Ως άτομο, λειτουργεί άμεσα σʼ ολόκληρη τη δημιουργία μέσω των αποκλειστικών
του τμημάτων στους θνητούς μέσω των Προσαρμοστών της Σκέψης.
7. Ως Ολική Θεότητα, λειτουργεί μόνο μέσα στην Τριάδα του Παραδείσου.(@111)
Όλες αυτές οι παραιτήσεις και αναθέσεις δικαιοδοσίας από τον Συμπαντικό Πατέρα είναι απολύτως εκούσιες και αυτό-επιβαλλόμενες. Ο παντοδύναμος Πατέρας σκόπιμα αναλαμβάνει τους περιορισμούς αυτούς στην εξουσία του σύμπαντος.
Ο Αιώνιος Υιός φαίνεται να λειτουργεί σαν ένας με τον Πατέρα από κάθε πνευματική άποψη εκτός από τις απονομές των θραυσμάτων του Θεού και σε άλλες προ-ατομικές δραστηριότητες. Ούτε είναι ο Υιός στενά ταυτισμένος με τις διανοητικές δραστηριότητες των υλικών πλασμάτων ούτε με τις δραστηριότητες της ενέργειας του υλικού σύμπαντος. Ως απόλυτο, ο Υιός λειτουργεί ως άτομο και μόνο στο χώρο του πνευματικού σύμπαντος.
Το Άπειρο Πνεύμα είναι θαυμαστά συμπαντικό και απίστευτα πολύπλευρο σε όλες τις δραστηριότητές του. Λειτουργεί στις σφαίρες του νου, της ύλης και του πνεύματος. Ο Συνδεδεμένος Δρων εκπροσωπεί το σύνδεσμο Πατέρα-Υιού, ενώ επίσης λειτουργεί αφʼ εαυτού. Δεν ασχολείται άμεσα με τη φυσική βαρύτητα, την πνευματική βαρύτητα, ή το κύκλωμα της προσωπικότητας, αλλά είτε λίγο, είτε περισσότερο, λαμβάνει μέρος σε όλες τις υπόλοιπες συμπαντικές δραστηριότητες. Ενώ φαίνεται ότι εξαρτάται από τρεις υπαρκτούς και απόλυτους ελέγχους βαρύτητας, το Άπειρο Πνεύμα μοιάζει να ασκεί τρεις υπερελέγχους. Το τριπλό αυτό χάρισμα προσλαμβάνεται με πολλούς τρόπους για να υπερβεί και φαινομενικά να εξουδετερώσει ακόμα και τις εκδηλώσεις των βασικών δυνάμεων και ενεργειών, μέχρι τα υπέρτατα όρια του απόλυτου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι υπερέλεγχοι αυτοί υπερβαίνουν απόλυτα ακόμη και τις πρωταρχικές εκδηλώσεις της κοσμικής πραγματικότητας.
4. Η ΤΡΙΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ
Από όλες τις απόλυτες συσχετίσεις, η Παραδείσια Τριάδα (η πρώτη τριπλή ενοποίηση) είναι μοναδική ως αποκλειστική συσχέτιση του ατομικού Θείου. Ο Θεός λειτουργεί ως Θεός μόνο σε σχέση με τον Θεό και γιʼ αυτούς που μπορούν να γνωρίσουν το Θεό, ως απόλυτη Θεότητα όμως, μόνο στην Παραδείσια Τριάδα και σε σχέση με την ολότητα του σύμπαντος.
Η Αιώνια Θεότητα είναι τέλεια ενοποιημένη. Παρʼ όλα ταύτα, υπάρχουν τρία τέλεια εξατομικευμένα πρόσωπα της Θεότητας. Η Παραδείσια Τριάδα καθιστά δυνατή την ταυτόχρονη έκφραση ολόκληρης της ποικιλίας των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων και των άπειρων δυνάμεων της Πρώτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου καθώς και των αιώνιων ομόβαθμών του, όλης της θείας ενότητας των συμπαντικών λειτουργιών της αδιαχώριστης Θεότητας.
Η Τριάδα είναι μια σχέση απείρων προσώπων τα οποία λειτουργούν σε μία μη-προσωπική χωρητικότητα, αλλά χωρίς να αντιβαίνουν στην προσωπικότητα. Το παράδειγμα είναι άτεχνο, αλλά ένας πατέρας, ο γιος του και ο εγγονός σχηματίζουν μια εταιρική ενότητα η οποία μπορεί να είναι απρόσωπη, αλλά παρʼ όλα ταύτα να υπόκειται στην ατομική τους βούληση.
Η Παραδείσια Τριάδα είναι πραγματική. Υπάρχει ως η Θεία ένωση του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος. Ακόμα ο Πατέρας, ο Υιός, ή το Πνεύμα, ή δύο από αυτούς, μπορούν να λειτουργήσουν στο πλαίσιο αυτής καθʼ εαυτής της Παραδείσιας Τριάδας. Ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα μπορούν να συνεργασθούν με μη-Τριαδικό τρόπο, αλλά όχι ως τρεις Θεότητες. Ως άτομα, μπορούν να συνεργασθούν κατʼ επιλογή, τούτο όμως δεν συνιστά την Τριάδα.
Να θυμάστε πάντα ότι αυτό που κάνει το Πνεύμα είναι η λειτουργία του Συνδεδεμένου Δρώντα. Τόσο ο Πατέρας όσο και ο Υιός λειτουργούν εντός του , μέσω αυτού, αλλά και όπως αυτό. Είναι όμως μάταιο να προσπαθήσουμε να διαφωτίσουμε το μυστήριο της Τριάδας: οι τρεις είναι σαν ένας και μέσα σε έναν και ο ένας είναι όπως οι δύο και λειτουργώντας για δύο.
Η Τριάδα είναι τόσο συνδεδεμένη με τις συνολικές υποθέσεις του σύμπαντος, που το γεγονός αυτό πρέπει να συνυπολογίζεται όταν προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την ολότητα οποιουδήποτε μεμονωμένου κοσμικού συμβάντος, ή σχέση προσωπικότητας. Η Τριάδα λειτουργεί σε όλα τα κοσμικά επίπεδα ,και ο θνητός άνθρωπος είναι (@112 ) περιορισμένος στο πεπερασμένο επίπεδο. Για το λόγο αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να είναι ικανοποιημένος με μία πεπερασμένη θεώρηση της Τριάδας σαν την Τριάδα.
Σαν ένας θνητός στην σάρκα, πρέπει να αντιμετωπίζετε την Αγία Τριάδα ανάλογα με την ατομική σας διαφώτιση και σε αρμονία με τις αντιδράσεις του νου και της ψυχής σας. Μπορεί να γνωρίζετε ελάχιστα για το απόλυτο της Τριάδας, καθώς όμως ανέρχεσθε προς την κατεύθυνση του Παραδείσου θα βιώσετε πολλές φορές έκπληξη με τις διαδοχικές αποκαλύψεις και τις απρόσμενες ανακαλύψεις της υπεροχής της Τριάδας και του απώτατου της φύσης της, αν όχι του απόλυτου.
5. ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΑΣ
Οι προσωπικές Θεότητες έχουν ιδιότητες, αλλά είναι με τα βίας συνεπές να αναφερόμαστε στην Τριάδα ως έχουσα ιδιότητες. Ο συσχετισμός αυτός των θείων υπάρξεων μπορεί, σωστότερα, να θεωρηθεί ως έχων λειτουργίες, όπως είναι η απονομή δικαιοσύνης, οι στάσεις ολότητας, συντονιστική δράση και κοσμικός υπερέλεγχος. Οι λειτουργίες αυτές είναι δραστικά υπέρτατες, ύπατες και (μέσα στα πλαίσια της Θεότητας) απόλυτες, τουλάχιστον όσον αφορά σε όλες τις ζώσες πραγματικότητες των αξιών της προσωπικότητας.
Οι λειτουργίες της Παραδείσιας Τριάδας δεν αποτελούν απλά το άθροισμα του προφανούς δώρου της θείας φύσης που διαθέτει ο Πατέρας, μαζί με τις συγκεκριμένες εκείνες ιδιότητες, τις μοναδικές στην ατομική ύπαρξη του Υιού και του Πνεύματος. Ο Τριαδικός συσχετισμός των τριών Θεοτήτων του Παραδείσου έχει ως αποτέλεσμα την εξέλιξη, την ύπαρξη και την θεοποίηση καινούργιων εννοιών, αξιών, δυνάμεων και ικανοτήτων για τη συμπαντική αποκάλυψη, δράση και διαχείριση. Οι ζώντες συσχετισμοί, οι ανθρώπινες οικογένειες, οι κοινωνικές ομάδας, ή η Παραδείσια Τριάδα δεν προσαυξάνονται με απλή αριθμητική άθροιση. Η δυναμική της ομάδας είναι πάντα πολύ μεγαλύτερη από το απλό άθροισμα των ιδιοτήτων των μελών που τη συνθέτουν.
Η Τριάδα διατηρεί μία μοναδική πρόθεση ως Τριάδα σε σχέση με ολόκληρο το σύμπαν του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Και οι λειτουργίες της Τριάδας μπορούν να γίνουν καλύτερα κατανοητές σε σχέση με τις συμπαντικές προθέσεις της Τριάδας. Παρόμοιες προθέσεις είναι ταυτόχρονες και πιθανόν πολλαπλές σε σχέση με οποιοδήποτε μεμονωμένη κατάσταση, ή συμβάν:
Πρόθεση προς το Πεπερασμένο. Ο μέγιστος αυτοπεριορισμός της Τριάδας είναι η πρόθεση της προς το πεπερασμένο. Η Τριάδα δεν είναι άτομο, ούτε είναι το Υπέρτατο Ον μια αποκλειστική προσωποποίηση της Τριάδας, αλλά το Υπέρτατο είναι η πλησιέστερη προσέγγιση προς την επικέντρωση της δύναμης- προσωπικότητας της Τριάδας η οποία μπορεί να γίνει κατανοητή από τα πεπερασμένα πλάσματα. Επομένως η Τριάδα στην σχέση με το πεπερασμένο ορισμένες φορές αναφέρεται ως η Τριάδα του Υπέρτατου.
Πρόθεση προς το Απολυτοειδές. Η Παραδείσια Τριάδα σέβεται τα επίπεδα εκείνα της ύπαρξης τα οποία είναι κάτι περισσότερο από το πεπερασμένο, αλλά κάτι λιγότερο από το απόλυτο και η σχέση αυτή ορισμένες φορές της δίνει το όνομα Τριάδα του Απώτατου. Ούτε το Απώτατο, ούτε το Υπέρτατο είναι εξολοκλήρου αντιπροσωπευτικά της Παραδείσιας Τριάδα, αλλά με κάποια περιορισμένη έννοια και στα αντίστοιχα επίπεδα ,το καθένα από αυτά φαίνεται ότι αντιπροσωπεύει την Τριάδα κατά τη διάρκεια των προ-ατομικών καιρών της ανάπτυξης της εμπειρικής δύναμης.
Η Απόλυτη Πρόθεση της Παραδείσιας Τριάδας υφίσταται σε σχέση με τις απόλυτες υπάρξεις και αποκορυφώνεται στη δράση της συνολικής Θεότητας.
Το Τριαδικό Άπειρο εμπεριέχει τη συντονισμένη δράση όλων των τριπλά ενωτικών σχέσεων της Πρώτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου ? θεοποιημένων και μη-θεοποιημένων ? και είναι, εξ αυτού, εξαιρετικά δύσκολο για τις προσωπικότητες να το κατανοήσουν. Στον στοχασμό της Τριάδας ως άπειρης, μην αγνοείτε τις επτά τριπλές ενότητες, ούτως ώστε ορισμένες δυσκολίες κατανόησης μπορούν να αποφευχθούν και ορισμένα παράδοξα μπορούν εν μέρει να επιλυθούν. (@113)
Αλλά δεν είμαι κυρίαρχος της γλώσσας που θα με καθιστούσε ικανό να μεταδώσω στον πεπερασμένο ανθρώπινο νου την πλήρη αλήθεια και την αιώνια σπουδαιότητα της Παραδείσιας Τριάδας καθώς και τη φύση της ατέλειωτης αλληλένδετης σχέσης των τριών υπάρξεων της άπειρης τελειότητας.
6. ΟΙ ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΥΙΟΙ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΑΣ
Όλοι οι νόμοι εκπορεύονται από την Πρώτη Γενεσιουργό Αιτία και Κέντρο. Αυτή είναι ο νόμος. Η διαχείριση του πνευματικού νόμου είναι συμφυής στη Δεύτερη Γενεσιουργό Αιτία και Κέντρο. Η αποκάλυψη του νόμου, η δημοσιοποίηση και η ερμηνεία των θείων θεσπισμάτων αποτελούν τη λειτουργία της Τρίτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου. Η εφαρμογή του νόμου, η δικαιοσύνη, εμπίπτει στη δικαιοδοσία της Παραδείσιας Τριάδας και εκτελείται από ορισμένους Υιούς της Τριάδας.
Η Δικαιοσύνη ενυπάρχει στη συμπαντική κυριαρχία της Παραδείσιας Τριάδας , η καλοσύνη, όμως, το έλεος και η αλήθεια αποτελούν τη συμπαντική λειτουργία των θείων προσωπικοτήτων, των οποίων η ένωση Θεότητας συνιστά την Τριάδα. Η δικαιοσύνη δεν είναι πρόθεση του Πατέρα, του Υιού, ή του Πνεύματος. Η δικαιοσύνη είναι η Τριαδική πρόθεση των προσωπικοτήτων αυτών της αγάπης, του ελέους και της προσφοράς. Καμία από τις Παραδείσιες Θεότητες δεν υιοθετεί τη διαχείριση της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη δεν είναι ποτέ μια προσωπική πρόθεση. Είναι πάντοτε μία πλουραλιστική λειτουργία.
Η Μαρτυρία, η βάση του δικαίου (η δικαιοσύνη σε αρμονία με το έλεος), παρέχεται από τις προσωπικότητες της Τρίτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου, τον κοινό εκπρόσωπο του Πατέρα και του Υιού σε όλα τα βασίλεια και όλες τις διάνοιες των ελλόγων πλασμάτων ολόκληρης της δημιουργίας.
Η Κρίση, η τελική εφαρμογή της δικαιοσύνης, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που προσκομίσθηκαν από τις προσωπικότητες του Απείρου Πνεύματος, αποτελεί το έργο των Σταθερών Υιών της Τριάδας, υπάρξεων που συμμετέχουν στην Τριαδική φύση των ενωμένων Πατέρα, Υιού και Πνεύματος.
Η ομάδα αυτή των Τριαδικών Υιών περιλαμβάνει τις ακόλουθες προσωπικότητες:Τα Τριαδικοποιημένα Μυστικά του Υπέρτατου
Τους Αιώνιους των Ημερών
Τους Αρχαίους των Ημερών
Τους Τέλειους των Ημερών
Τους Πρόσφατους των Ημερών
Τους Ενωμένους των Ημερών
Τους Πιστούς των Ημερών
Τους Τελειοποιητές της Σοφίας
Τους Θείους Συμβούλους
Τους Συμπαντικούς Λογοκριτές
Είμαστε τα τέκνα των τριών Θεοτήτων του Παραδείσου οι οποίες λειτουργούν ως η Τριάδα, εφʼ όσον συμβαίνει να ανήκω στην δέκατη κατηγορία της κατάταξης αυτής, στους Συμπαντικούς Λογοκριτές. Οι κατηγορίες αυτές δεν είναι αντιπροσωπευτικές της πρόθεσης της Τριάδας υπό μια συμπαντική έννοια. Αντιπροσωπεύουν τη συλλογική αυτή θέση της Τριάδας μόνο στο χώρο της εκτελεστικής κρίσης της δικαιοσύνης. Έχουν ειδικά σχεδιασθεί από την Τριάδα για την ακριβή εργασία που τους έχει ανατεθεί, και εκπροσωπούν την Τριάδα μόνο στις λειτουργίες εκείνες για τις οποίες έχουν προσωποποιηθεί.(@114)
Οι Αρχαίοι των Ημερών και οι Τριαδικής προέλευσης συνεργάτες τους απονέμουν την δίκαιη κρίση της υπέρτατης δικαιοσύνης στα επτά υπερσύμπαντα. Στο κεντρικό σύμπαν παρόμοιες λειτουργίες υπάρχουν μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Εκεί, η δικαιοσύνη είναι αυταπόδεικτη σε τελειότητα και η τελειότητα της Χαβόνα αποκλείει κάθε πιθανότητα δυσαρμονίας.
Η δικαιοσύνη αποτελεί τη συλλογική σκέψη του ορθού. Το έλεος είναι η ατομική της έκφραση. Το έλεος είναι ιδιότητα της αγάπης. Ακρίβεια χαρακτηρίζει τη λειτουργία του νόμου. Η θεία κρίση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης, η οποία πάντα συνάδει με τη δικαιοσύνη της Τριάδας, πάντα εκπληρώνοντας την θεία αγάπη του Θεού. Όταν γίνουν πλήρως αντιληπτές και απόλυτα κατανοητές, η δίκαιη κρίση της Τριάδας και η ελεήμων αγάπη του Συμπαντικού Πατέρα συμπίπτουν. Ο άνθρωπος, ωστόσο, δεν μπορεί να κατανοήσει πλήρως τη θεία δικαιοσύνη. Έτσι, λοιπόν, στην Τριάδα, όπως μπορεί να την αντιληφθεί ο άνθρωπος, οι προσωπικότητες του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύματος έχουν προσαρμοσθεί ώστε να συντονίζουν την φροντίδα της αγάπης και του νόμου μέσα στα εμπειρικά σύμπαντα του χρόνου.
7. Ο ΥΠΕΡΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ
Το Πρώτο, το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόσωπο του Θείου είναι ίσα μεταξύ τους, ουσιαστικά είναι ένας. «Ο Κύριος και Θεός μας είναι ένας Θεός.» Υπάρχει τελειότητα σκοπού και ενότητα εκτέλεσης στη θεία Τριάδα των αιώνιων Θεοτήτων. Ο Πατέρας, ο Υιός και ο Συνδεδεμένος Δρων είναι αληθινά και θεϊκά ένας. Από μια αλήθεια έχει γραφεί «Είμαι ο πρώτος, είμαι ο έσχατος και δεν υπάρχει Θεός πλην εμού.»
Όπως φαίνονται τα πράγματα στον θνητό στο πεπερασμένο επίπεδο, η Παραδείσια Τριάδα, όπως και το Υπέρτατο Ον, νοιάζονται μόνο για το σύνολο ?το σύνολο του πλανήτη, το ολικό σύμπαν, το ολικό υπερσύμπαν, το ολικό μέγα σύμπαν. Η συνολική αυτή πρόθεση υφίσταται επειδή η Τριάδα αποτελεί το σύνολο του Θείου, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους.
Το Υπέρτατο Ον είναι ορισμένες φορές κάτι λιγότερο και ορισμένες άλλες κάτι διαφορετικό από την Τριάδα που λειτουργεί στα πεπερασμένα σύμπαντα. Μέσα σε ορισμένα, όμως, πλαίσια και κατά τον παρόντα χρόνο της ατελούς εξατομίκευσης της δύναμης η εξελικτική αυτή Θεότητα πράγματι φαίνεται ότι αντανακλά τη θέση της Τριάδας της Υπεροχής. Ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα δεν λειτουργούν ατομικά μαζί με το Υπέρτατο Ον, κατά τη διάρκεια, όμως, της παρούσης συμπαντικής περιόδου, συνεργάζονται μαζί του ως η Τριάδα. Κατανοούμε ότι διατηρούν μία παρόμοια σχέση και προς το Απώτατο. Συχνά αναρωτιόμαστε ποια θα είναι η προσωπική σχέση μεταξύ των Παραδείσιων Θεοτήτων και του Θεού του Υπέρτατου, όταν θα έχει τελικά εξελιχθεί, αλλά δεν το γνωρίζουμε στʼ αλήθεια.
Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τον υπερέλεγχο του Υπέρτατου απολύτως προβλέψιμο. Επιπλέον, αυτή η μη-προβλεψιμότητα φαίνεται ότι χαρακτηρίζεται από κάποια αναπτυξιακή ατέλεια, χαρακτηριστικό, αναμφίβολα, της ατέλειας του Υπέρτατου και της ατέλειας της πεπερασμένης αντίδρασης της Παραδείσιας Τριάδας .
. Είναι ίσως το γεγονός ότι οι συνθήκες της ύπαρξης και οι ανεξήγητες μεταστροφές του ζην είναι όλες συνυφασμένες σʼ ένα λογικό σχέδιο υψηλής αξίας, υπό τη λειτουργία του Υπέρτατου και τον υπερέλεγχο της Τριάδας. (@115)
Σαν υιός του Θεού μπορείτε να διακρίνετε την ατομική προδιάθεση της αγάπης σε όλα τα έργα του Θεού του Πατέρα. Δεν θα μπορείτε όμως πάντα να κατανοείτε πόσα από τα συμπαντικά έργα της Παραδείσιας Τριάδας συμβάλλουν στο καλό του ατομικού θνητού στους εξελικτικούς κόσμους του διαστήματος. Στην πρόοδο της αιωνιότητας τα έργα της Τριάδας θα αποκαλυφθούν όλα ως σημαντικά και συνετά, ωστόσο δεν φαίνονται πάντα έτσι στα πλάσματα του χρόνου.
8. Η ΤΡΙΑΔΑ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ
Πολλές αλήθειες και γεγονότα που αναφέρονται στην Παραδείσια Τριάδα μπορούν μόνο εν μέρει να γίνουν κατανοητά από την αναγνώριση μιας λειτουργίας η οποία υπερβαίνει το πεπερασμένο.
Δεν θα ήταν συνετό να μιλήσουμε για τις λειτουργίες της Τριάδας του Απώτατου, είναι δυνατόν, όμως, να αποκαλυφθεί ότι ο Θεός ο Απώτατος είναι η εκδήλωση της Τριάδας, όπως αυτή γίνεται κατανοητή από όσους έχουν κάνει την υπέρβαση. Τείνουμε να πιστεύουμε ότι η ενοποίηση του κύριου σύμπαντος είναι η τελική έκβαση της δράσης του Απώτατου και πιθανόν αντανάκλαση ορισμένων, αλλά όχι όλων, φάσεων του υπερελέγχου της Παραδείσιας Τριάδας. Το Απώτατο είναι μία περιορισμένη εκδήλωση της Τριάδας εν σχέσει προς το απολυτοειδές μόνο υπό την έννοια ότι το Υπέρτατο εκπροσωπεί έτσι εν μέρει την Τριάδα εν σχέσει προς το πεπερασμένο. Ο Συμπαντικός Πατέρας, ο Αιώνιος Υιός, και το Άπειρο Πνεύμα είναι, κατά κάποιο τρόπο, οι συστατικές προσωπικότητες της ολικής Θεότητας. Η ένωση τους στην Παραδείσια Τριάδα και η απόλυτη λειτουργία της Τριάδας ισοδυναμούν στην λειτουργία της ολικής Θεότητας. Και τέτοια ολοκλήρωση της Θεότητας υπερβαίνει και το πεπερασμένο και το απολυτοειδές. Ενώ δεν υπάρχει ένα μεμονωμένο πρόσωπο εκ των Θεοτήτων του Παραδείσου το οποίο να πληροί κάθε Θεία δυναμική, συλλογικά και τα τρία πρόσωπα την πληρούν. Τρία άπειρα πρόσωπα φαίνεται να αποτελούν τον ελάχιστο αριθμό των υπάρξεων οι οποίες απαιτούνται για να ενεργοποιήσουν την προ-ατομική και υπαρξιακή δυναμική της συνολικής Θεότητας ? του Θείου Απόλυτου.
Γνωρίζουμε τον Συμπαντικό Πατέρα, τον Αιώνιο Υιό και το Άπειρο Πνεύμα ως άτομα, δεν γνωρίζω όμως εγώ προσωπικά την Απόλυτη Θεότητα. Αγαπώ και λατρεύω τον Θεό τον Πατέρα. Σέβομαι και τιμώ την Απόλυτη Θεότητα.
Ταξίδεψα κάποτε σʼ ένα σύμπαν όπου κάποια ομάδα πλασμάτων δίδασκε ότι οι τελεκιστές, στην αιωνιότητα θα γίνονταν τελικά παιδιά του Θείου Απόλυτου. Είμαι ωστόσο απρόθυμος να δεχθώ τη λύση αυτή για το μυστήριο που περιβάλλει το μέλλον των τελεκιστών.
Τα Σώματα της Τελικότητας περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τους θνητούς εκείνους το χρόνου και του διαστήματος οι οποίοι κατέκτησαν την τελειότητα σε ό,τι αφορά τη Θεία βούληση. Ως πλάσματα και μέσα στα όρια των ικανοτήτων των πλασμάτων γνωρίζουν αληθώς και πλήρως το Θεό. Έχοντας με τον τρόπο αυτό διαπιστώσει ότι ο θεός είναι ο Πατέρας όλων των πλασμάτων οι τελεκιστές αυτοί πρέπει ορισμένες φορές νʼ αρχίσουν την αναζήτηση ενός υπερ-πεπερασμένου Πατέρα. Η αναζήτηση όμως αυτή εμπεριέχει την κατανόηση της απολυτοειδής φύσης των απώτατων ιδιοτήτων και του χαρακτήρα του Παραδείσιου Πατέρα. Η αιωνιότητα θα αποκαλύψει εάν ένα παρόμοιο επίτευγμα είναι εφικτό, είμαστε όμως πεπεισμένοι, έστω και αν οι τελεκιστές όντως κατανοήσουν την απώτατη αυτή ποιότητα του θείου, ότι δεν θα μπορέσουν να φθάσουν τα υπερ-απώτατα επίπεδα της Απόλυτης Θεότητας.
Είναι ίσως πιθανόν ότι οι τελεκιστές θα φθάσουν, εν μέρει το Θείο Απόλυτο, ακόμη όμως και αν το φθάσουν, το πρόβλημα του Συμπαντικού Απόλυτου θα συνεχίσει στους αιώνες των αιώνων να διεγείρει την περιέργεια, να προκαλεί αμηχανία, να μπερδεύει και να προκαλεί τους ανελισσόμενους και προοδεύοντες τελεκιστές, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι το απροσμέτρητο των (@116) κοσμικών σχέσεων του Συμπαντικού Απόλυτου θα τείνει να αναπτύσσεται αναλογικά, καθώς τα υλικά σύμπαντα και η πνευματική τους διαχείριση συνεχίζουν να επεκτείνονται.
Μόνο το άπειρο μπορεί να αποκαλύψει τον Πατέρα-Απειρο.
(Υποστηρίχθηκε από έναν Συμπαντικό Λογοκριτή που ενεργεί εξουσιοδοτημένος από τους Αρχαίους των Ημερών που κατοικούν στην Ουβέρσα.) (@117)
http://clubs.pathfinder.gr/UrantiaBook_GreekReaders/52029
|
