|
Ο Συμπαντικός Πατέρας είναι ο Θεός ολόκληρης της δημιουργίας, η Πρώτη Γενεσιουργός Αιτία και το Κέντρο όλων των πραγμάτων και των υπάρξεων. Θεωρείστε πρώτα το Θεό ως δημιουργό, κατόπιν ως ελεγκτή και τελευταία ως άπειρο υποστηρικτή. Η αλήθεια για τον Συμπαντικό Πατέρα άρχισε να ανατέλλει πάνω στο γένος των ανθρώπων όταν ο προφήτης είπε: «Συ, Θεέ, είσαι μόνος. Κανείς δεν υπάρχει εκτός από σένα. Δημιούργησες τον ουρανό και τον ουρανό των ουρανών, με όλα τους τα πλήθη. Τους φροντίζεις και τους ελέγχεις. Τα σύμπαντα δημιουργήθηκαν από τους Υιούς του Θεού. Ο Δημιουργός καλύπτει τον εαυτό του με φως, ως ένδυμα και εξαπλώνει τους ουρανούς, ως παραπέτασμα.» Μόνο η θεώρηση του Συμπαντικού Πατέρα ενός Θεού στη θέση πολλών θεών ? κατέστησε το θνητό άνθρωπο ικανό να αντιληφθεί τον Πατέρα ως θείο δημιουργό και άπειρο ελεγκτή.
Όλες οι μυριάδες των πλανητικών συστημάτων δημιουργήθηκαν για να κατοικηθούν, τελικά, από πολλούς και διαφορετικούς τύπους ευφυών πλασμάτων, υπάρξεων που θα μπορούσαν να γνωρίσουν το Θεό, να λάβουν τη θεία στοργή του και να τον αγαπήσουν με τη σειρά τους. Το σύμπαν των συμπάντων είναι έργο του Θεού και τόπος κατοικίας των διαφορετικών πλασμάτων του. «Ο Θεός δημιούργησε τους ουρανούς και έδωσε μορφή στη γη. Παγίωσε το σύμπαν και δημιούργησε τον κόσμο αυτό όχι μάταια. Του έδωσε μορφή γα να κατοικηθεί.»
(@ 21)
Η μεγαλειώδης και συμπαντική αυτή εντολή, του να αγωνισθεί κανείς για την κατάκτηση της τελειότητας του θείου είναι το πρώτιστο καθήκον και πρέπει να γίνει η υψηλότερη φιλοδοξία όλων των αγωνιζόμενων πλασμάτων της δημιουργίας του Θεού της τελειότητας. Η δυνατότητα αυτή της κατάκτησης της θείας τελειότητας είναι ο τελικός και βέβαιος προορισμός όλης της αιώνιας πνευματικής προόδου του ανθρώπου.
Οι θνητοί της Ουράντια μετά βίας μπορούν να ελπίσουν ότι θα γίνουν τέλειοι με την έννοια του απείρου, ωστόσο είναι απολύτως πιθανό για τις ανθρώπινες υπάρξεις, ξεκινώντας, όπως ήδη κάνουν, από αυτόν εδώ τον πλανήτη, να κατακτήσουν τον ουράνιο και θείο στόχο τον οποίο ο άπειρος Θεός έχει θέσει για το θνητό άνθρωπο. Και όταν επιτύχουν αυτό τον προορισμό, τότε θα γίνουν, σε όλα που αφορούν την αυτοπραγμάτωση και το διανοητικό επίτευγμα, τόσο πλήρεις στην σφαίρα τους της θείας τελειότητας, όσο είναι ο Θεός ο ίδιος στην δικιά του σφαίρα του άπειρου και αιωνιότητας. Τέτοια τελειότητα ίσως να μην είναι συμπαντική υπό την υλική έννοια, απεριόριστη υπό τη διανοητική αντίληψη, ή τελική σε πνευματική εμπειρία, αλλά είναι τελική και ολοκληρωμένη από κάθε πεπερασμένη άποψη της θείας φύσης της βούλησης, της τελειότητας των ατομικών κινήτρων και της συνειδητοποίησης του Θεού.
Τούτη είναι η αληθινή σημασία της θεϊκής εκείνης εντολής, «Γίνετε τέλειοι, ακόμα καθώς εγώ είμαι τέλειος,» που πάντα ωθεί τον θνητό άνθρωπο προς τα εμπρός και τον ελκύει εσωτερικά, σʼ αυτό τον μακρόχρονο και συναρπαστικό αγώνα για την κατάκτηση των ολονέν υψηλότερων επιπέδων των πνευματικών αξιών και των αληθινών συμπαντικών εννοιών. Η θεσπέσια αυτή αναζήτηση του Θεού των συμπάντων είναι η ύψιστη περιπέτεια των κατοίκων όλων των κόσμων του χρόνου και του διαστήματος.
1. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ
Απʼ όλα τα ονόματα με τα οποία ο Θεός ο Πατέρας είναι γνωστός σε όλα τα σύμπαντα, εκείνα που τον ονομάζουν ως την Πρώτη Γενεσιουργό Αιτία και Συμπαντικό Κέντρο είναι τα πιο συχνά που συναντά κανείς. Ο Πρώτος Πατέρας είναι γνωστός με διάφορα ονόματα στα διάφορα σύμπαντα και στους διαφορετικούς τομείς του ίδιου σύμπαντος. Τα ονόματα που τα πλάσματα δίνουν στον Δημιουργό εξαρτώνται κατά πολύ από την άποψη των πλασμάτων για το Δημιουργό. Η Πρώτη γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο του Σύμπαντος ποτέ δεν απεκάλυψε τον εαυτο του διαμέσου του ονόματος του, μόνο διαμέσου της φύσης του. Αν πιστέψουμε ότι είμαστε τα παιδιά του Δημιουργού αυτού, το φυσικότερο είναι να τον αποκαλέσουμε, τελικά, Πατέρα. Τούτο, όμως, είναι ένα όνομα δικής μας επιλογής και πηγάζει από την αναγνώριση της προσωπικής μας σχέσης με την Πρώτη γενεσιουργό Αιτία και Κέντρο.
Ο Συμπαντικός Πατέρας ουδέποτε επιβάλλει κάποια μορφή αυθαίρετης αναγνώρισης, επίσημης λατρείας, ή δουλικής υπηρεσίας πάνω στα ελεύθερης βούλησης ευφυή πλάσματα των συμπάντων. Οι εξελικτικοί κάτοικοι των κόσμων του χρόνου και του διαστήματος πρέπει από μόνοι τους ? μέσα στην ίδια τους καρδιά ? να τον αναγνωρίσουν, να τον αγαπήσουν και εκούσια να τον λατρέψουν. Ο Δημιουργός αρνείται να εξαναγκάσει, ή να επιβάλλει την υποταγή των πνευματικών ελεύθερων βουλήσεων των υλικών του πλασμάτων. Η τρυφερή αφοσίωση της ανθρώπινης βούλησης στο να πράττει τη βούληση του Πατέρα είναι η κάλλιστη επιλογή δώρου από τον άνθρωπο στο Θεό. Στην πραγματικότητα, ο καθαγιασμός αυτός της βούλησης των πλασμάτων συνιστά το μόνο πιθανό δώρο πραγματικής αξίας που είναι δυνατόν να κάνει ο άνθρωπος στον Πατέρα του Παραδείσου. Μέσα στο Θεό, ο άνθρωπος ζει, κινείται και υπάρχει. Δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να δώσει ο άνθρωπος στο Θεό πέραν της επιλογής του αυτής, να υπακούσει στη θέληση του Πατέρα και αποφάσεις τέτοιες, που λαμβάνονται από τα ευφυή, αυτόβουλα πλάσματα των συμπάντων, συνιστούν την πραγματικότητα της αληθινής αυτής λατρείας της τόσο ικανοποιητικής για την κυριαρχούμενη από αγάπη φύση του Πατέρα Δημιουργού.
Όταν έχετε γίνει άπαξ πραγματικά Θεό-συνειδητοί, όταν αληθινά ανακαλύψετε το μεγαλειώδη Δημιουργό και αρχίσετε να βιώνετε τη συναίσθηση της ενοικούσας παρουσίας του θείου ελεγκτή, τότε, ανάλογα με το διαφωτισμό σας και σύμφωνα με τον τρόπο και τη μέθοδο δια της οποίας οι θείοι Υιοί αποκαλύπτουν (@ 22) τον Θεό, θα βρείτε ένα όνομα για τον Συμπαντικό Πατέρα, που θα εκφράζει επαρκώς την άποψή σας για την Πρώτη γενεσιουργό Αιτία και Κέντρο. Και έτσι, σε διαφορετικούς κόσμους και σε διάφορα σύμπαντα, ο Δημιουργός γίνεται γνωστός μέσα από αναρίθμητα ονόματα, τα οποία, στο πνεύμα της σχέσεως όλα έχουν την ίδια σημασία αλλά, σε λέξεις και σύμβολα, το κάθε όνομα συμβολίζει το βαθμό, το βάθος της ενθρόνισής του στην καρδιά των πλασμάτων του, σε οποιοδήποτε δεδομένο κόσμο.
Κοντά στο κέντρο του σύμπαντος των συμπάντων, ο Συμπαντικός Πατέρας είναι γενικά γνωστός με ονόματα που μπορούν να θεωρηθούν ότι σημαίνουν την Πρώτη γενεσιουργό Αιτία. Ακόμη μακρύτερα, στα πέρατα των συμπάντων του διαστήματος, οι όροι που χρησιμοποιούνται για να προσδιορίσουν τον Συμπαντικό Πατέρα πολύ συχνά σημαίνουν το Συμπαντικό Κέντρο. Ακόμη μακρύτερα, στην αστρική δημιουργία, είναι γνωστός, όπως και στο αρχηγείο του δικού σας τοπικού σύμπαντος, ως η Πρώτη Δημιουργική Πηγή και το Θείο Κέντρο. Σʼ ένα γειτονικό αστερισμό ο Θεός αποκαλείται Πατέρας των Συμπάντων. Σʼ έναν άλλο, ο Άπειρος Συντηρητής και προς ανατολάς, αποκαλείται ο Θείος Ελεγκτής. Έχει επίσης αποκαλεστεί ο Πατέρας των Φώτων, το Δώρο της Ζωής και ο Παντοδύναμος Ένας.
Στους κόσμους εκείνους όπου ένας Παραδείσιος Υιός έζησε μία ζωή επιφοίτησης, ο Θεός είναι γενικά γνωστός με κάποιο όνομα ενδεικτικό της προσωπικής σχέσης, της τρυφερής στοργής και της πατρικής αφοσίωσης. Στα αρχηγεία του αστερισμού σας ο Θεός αναφέρεται ως ο Συμπαντικός Πατέρας και σε άλλους πλανήτες στο δικό σας σύστημα των κατοικημένων κόσμων είναι με διάφορους τρόπους γνωστός, ως Πατέρας των Πατέρων, Πατέρας του Παραδείσου, Πατέρας της Χαβόνα και Πατέρας του Πνεύματος. Εκείνοι οι οποίοι γνωρίζουν το Θεό δια της αποκάλυψης των επιφοιτήσεων των Υιών του Παραδείσου, ενδίδουν τελικά στη συναισθηματική έκκληση της τρυφερής σχέσης μεταξύ δημιουργήματος και Δημιουργού και αναφέρονται στο Θεό ως «ο Πατέρας μας.»
Σʼ έναν πλανήτη όπου ζουν υπάρξεις φύλων, σʼ έναν κόσμο όπου τα ορμέμφυτα της γονικής αγάπης είναι εγγενή στην καρδιά των ευφυών τους υπάρξεων, ο όρος Πατέρας γίνεται ένα πολύ εκφραστικό και κατάλληλο όνομα για τον αιώνιο Θεό. Στον πλανήτη σας, την Ουράντια, είναι περισσότερο γνωστός, σχεδόν συμπαντικά αποδεκτός με το όνομα Θεός. Το όνομα που του δίδεται ελάχιστη έχει σημασία. Το σημαντικό είναι ότι θα πρέπει να τον γνωρίζετε και διακαώς να επιθυμείτε να του μοιάσετε. Οι παλιοί σας προφήτες σωστά τον απεκάλεσαν «ο αιώνιος Θεός,» και αναφέρθηκαν σʼ αυτόν ως εκείνος που «ενοικεί την αιωνιότητα.»
2. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ο Θεός αποτελεί βασική πραγματικότητα τον πνευματικό κόσμο. Ο Θεός είναι η πηγή της αλήθειας στις σφαίρες του νου. Ο Θεός επισκιάζει τα πάντα στο σύνολο των υλικών βασιλείων. Για όλες τις δημιουργημένες διάνοιες ο Θεός είναι προσωπικότητα και για το σύμπαν των συμπάντων είναι η Πρώτη Γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο της αιώνιας πραγματικότητας. Ο Θεός δεν μοιάζει με άνθρωπο, ούτε με μηχανή. Ο Πρώτος Πατέρας είναι συμπαντικό πνεύμα, αιώνια αλήθεια, άπειρη πραγματικότητα και πατρική προσωπικότητα.
Ο αιώνιος Θεός είναι άπειρα μεγαλύτερος από την εξιδανικευμένη πραγματικότητα, ή το προσωποποιημένο σύμπαν. Ο Θεός δεν είναι απλά η υπέρτατη επιθυμία του ανθρώπου, η αντικειμενοποίηση της θνητής αναζήτησης. Ούτε ο Θεός είναι απλά μία ιδέα, η κραταιά δυναμική της ορθότητας. Ο Συμπαντικός Πατέρας δεν αποτελεί ένα συνώνυμο της φύσης, ούτε είναι η προσωποποίηση των φυσικών νόμων. Ο Θεός είναι μια υπερβατική πραγματικότητα, όχι απλά η παραδοσιακή αντίληψη του ανθρώπου πάνω στις υπέρτατες αξίες. Ο Θεός δεν είναι η ψυχολογική εστίαση πνευματικών εννοιών, ούτε είναι «το υψηλότερο έργο του ανθρώπου.» Ο Θεός μπορεί να είναι οποιαδήποτε, ή όλες, από τις θεωρήσεις (@ 23) αυτές του ανθρώπινου νου, αλλά είναι περισσότερο απʼ αυτές. Είναι ένας λυτρωτής και ένας αγαπών Πατέρας όλων όσων απολαμβάνουν την πνευματική γαλήνη επί της γης και διακαώς επιθυμούν να βιώσουν τη σωτηρία της προσωπικότητας στο θάνατο.
Η πραγματικότητα της ύπαρξης του Θεού καταδεικνύεται στην ανθρώπινη εμπειρία δια της ενοίκησης της θείας παρουσίας, του πνευματικού Ελεγκτή που εστάλη από τον Παράδεισο για να ζήσει στο θνητό νου του ανθρώπου και από εκεί να βοηθήσει την εξέλιξη της αθάνατης ψυχής της αιώνιας επιβίωσης. Η παρουσία του θείου αυτού Προσαρμοστή στον ανθρώπινο νου αποκαλύπτεται σε τρία εμπειρικά φαινόμενα:
- Τη διανοητική ικανότητα του ανθρώπου να γνωρίσει τον Θεό ! τη Θεό-συνείδηση.
2. Την πνευματική παρόρμηση να βρει τον Θεό ! την Θεό-αναζήτηση.
3. Την λαχτάρα της προσωπικότητας να γίνει σαν τον Θεό ! την ολόψυχη επιθυμία να
κάνει το θέλημα του Πατρός.
Η ύπαρξη του Θεού δεν μπορεί ποτέ να αποδειχθεί με επιστημονικά πειράματα, ή με την αμιγή λογική της επαγωγικής αφαίρεσης. Ο Θεός μπορεί να γίνει αντιληπτός μόνο στους χώρους της ανθρώπινης εμπειρίας. Οπωσδήποτε όμως, η πραγματική θεώρηση της ύπαρξης του Θεού αποδεκτή από τη λογική, αληθοφανής για τη φιλοσοφία, βασική για τη θρησκεία και αδιαχώριστη από κάθε προσδοκία για την επιβίωση της προσωπικότητας.
Όσοι γνωρίζουν το Θεό έχουν βιώσει το γεγονός της παρουσίας του. Τέτοιοι, θνητοί γνώστες του Θεού, διατηρούν στην ατομική τους εμπειρία τη μοναδική θετική απόδειξη της ύπαρξης του ζώντος Θεού, την οποία μπορεί ένα ανθρώπινο πλάσμα να προσφέρει σε ένα άλλο. Η ύπαρξη του Θεού είναι απολύτως πέρα από κάθε δυνατότητα απόδειξης, εκτός από την επαφής μεταξύ της συνειδητοποίησης του Θεού από τον ανθρώπινο νου και τη Θεϊκή παρουσία του Προσαρμοστή της Σκέψης, ο οποίος ενοικεί τη θνητή διάνοια και χορηγήθηκε στον άνθρωπο ως το ελεύθερο δώρο του Συμπαντικού Πατέρα.
Θεωρητικά, μπορείτε να σκεφθείτε τον Θεό ως τον Δημιουργό , και είναι προσωπικά ο δημιουργός του Παραδείσου και του κεντρικού σύμπαντος της τελειότητας, αλλά τα σύμπαντα του χρόνου και του διαστήματος έχουν όλα δημιουργηθεί και οργανωθεί από το Παραδείσιο Σώμα των Δημιουργών Υιών. Ο Συμπαντικός Πατέρας δεν είναι προσωπικά ο δημιουργός του τοπικού σύμπαντος του Νέβαδον. Το σύμπαν στο οποίο ζείτε αποτελεί δημιουργία του Υιού του Μιχαήλ. Αν και ο Πατέρας δεν δημιουργεί ο ίδιος τα εξελικτικά σύμπαντα, ελέγχει, ωστόσο πολλές από τις συμπαντικές τους σχέσεις καθώς και ορισμένες από τις εκδηλώσεις των φυσικών, διανοητικών και πνευματικών μορφών ενέργειας. Ο Θεός ο Πατέρας είναι ο προσωπικός δημιουργός του σύμπαντος του Παραδείσου και, συνεργαζόμενος με τον Αιώνιο Υιό, ο δημιουργός όλων των άλλων ατομικών συμπαντικών Δημιουργών.
Ως ένας φυσικός ελεγκτής στο υλικό σύμπαν των συμπάντων, η Πρώτη Γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο λειτουργεί πάνω στα πρότυπα του αιώνιου Νησιού του Παραδείσου, και διαμέσου του κέντρου αυτού της απόλυτης βαρύτητας, ο αιώνιος Θεός ασκεί κοσμικό υπερέλεγχο του φυσικού επίπεδου εξ ίσου στο κεντρικό σύμπαν και σʼ ολόκληρο το σύμπαν των συμπάντων. Ως διάνοια, ο Θεός λειτουργεί στη Θεότητα του Απείρου Πνεύματος. Ως πνεύμα, ο Θεός εκδηλώνεται στο πρόσωπο του Αιώνιου Υιού καθώς και στα πρόσωπα των θείων παιδιών του Αιώνιου Υιού. Ο αλληλοσυσχετισμός αυτός της Πρώτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου με τα συνδυαζόμενα Πρόσωπα και Απόλυτα του Παραδείσου ουδέ κατʼ ελάχιστον αποκλείει την άμεση, προσωπική δράση του Συμπαντικού Πατέρα σʼ ολόκληρη τη δημιουργία και σε όλα τα επίπεδα εφεξής. Δια της παρουσίας του θρυμματιζόμενου πνεύματός του, ο Δημιουργός Πατέρας διατηρεί άμεση επαφή με τα πλάσματα παιδιά του και τα σύμπαντα που δημιούργησε.
3. Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ
«Ο Θεός είναι πνεύμα.» Είναι συμπαντική πνευματική παρουσία. Ο Συμπαντικός Πατέρας αποτελεί μια άπειρη πνευματική πραγματικότητα. Είναι «ο κυρίαρχος, αιώνιος, αθάνατος, αόρατος και μόνος πραγματικός Θεός.» Έστω και αν είστε «απόγονοι του Θεού,» δεν πρέπει να θεωρήσετε ότι ο Πατέρας σας μοιάζει στη μορφή και τα φυσικά χαρακτηριστικά, επειδή ειπώθηκε ότι δημιουργηθήκατε «κατʼ εικόνα και ομοίωσή του» ? ενοικούμενοι από τους Μυστηριώδεις Ελεγκτές, που απεστάλησαν από την κεντρική κατοικία της αιώνιας παρουσίας του. Οι πνευματικές υπάρξεις είναι πραγματικές, παρά το ότι είναι αόρατες στα ανθρώπινα μάτια, επειδή δεν έχουν σάρκα και οστά.
Είπε ο παλιός προφήτης: «Ιδού! Περνάει δίπλα μου και δεν τον βλέπω. Προχωρεί επίσης και δεν τον αντιλαμβάνομαι.» Μπορεί να βλέπουμε συνέχεια τα έργα του Θεού, μπορεί να έχουμε σαφή συνείδηση των υλικών ενδείξεων της μεγαλειώδους συμπεριφοράς του, αλλά σπάνια μπορούμε να ατενίσουμε τις ορατές εκδηλώσεις της θείας του φύσης, ούτε ακόμα να δούμε την παρουσία του επιτετραμμένου πνεύματός του της ανθρώπινης ενοικίασης.
Ο Συμπαντικός Πατέρας δεν είναι αόρατος επειδή αποκρύπτει τον εαυτό του από τα κατώτερα πλάσματα των υλιστικών μειονεκτημάτων, και των περιορισμένων πνευματικών ικανοτήτων. Η κατάσταση μάλλον έχει: «Δεν μπορείτε να δείτε το πρόσωπό μου, διότι ουδείς θνητός μπορεί να με δει και να ζήσει.» Ουδείς υλικός άνθρωπος θα μπορούσε να δει το πνεύμα Θεό και να διατηρήσει την θνητή του ύπαρξη. Η αίγλη και η πνευματική λαμπρότητα της παρουσίας της θείας προσωπικότητας είναι αδύνατο να προσεγγισθεί από τις ταπεινότερες κατηγορίες των πνευματικών υπάρξεων, ή από οποιαδήποτε τάξη υλικών πλασμάτων. Η πνευματική φωτοβολία της προσωπικής παρουσίας του Πατέρα είναι «φως που κανείς θνητός δεν μπορεί να πλησιάσει. Που κανένα θνητό πλάσμα δεν έχει δει, ή που μπορεί να δει.» Δεν είναι όμως απαραίτητο να δει κανείς το Θεό με τα μάτια της σάρκας για να τον διακρίνει με τη ματιά της πίστης του εξαγνισμένου νου.
Ο Συμπαντικός Πατέρας μοιράζεται απόλυτα την πνευματική του φύση με τον συνυπάρχοντα εαυτό του, τον Αιώνιο Υιό του Παραδείσου. Τόσο ο Πατέρας όσο και ο Υιός, με τον ίδιο τρόπο μοιράζονται το συμπαντικό και αιώνιο πνεύμα ολοκληρωτικά και ανεπιφύλακτα με τον συνδεδεμένης προσωπικότητας συντονιστή τους, το Άπειρο Πνεύμα. Το πνεύμα του Θεού βρίσκεται εντός και είναι αφʼ εαυτού απόλυτο. Στον Υιό υπάρχει ανεπιφύλακτο, στο Πνεύμα συμπαντικό ενώ σε όλες τις εκφάνσεις και διʼ όλων είναι άπειρο.
Ο Θεός είναι ένα συμπαντικό πνεύμα. Ο Θεός είναι το συμπαντικό πρόσωπο. Η υπέρτατη ατομική πραγματικότητα της πεπερασμένης δημιουργίας είναι πνεύμα. Η ύπατη πραγματικότητα του ατομικού κόσμου είναι απολυτοειδές πνεύμα. Μόνο τα επίπεδα του απείρου είναι απόλυτα και μόνο στα επίπεδα αυτά υπάρχει η τελικότητα της ενοποίησης μεταξύ της ύλης, της διάνοιας και του πνεύματος.
Στα σύμπαντα, ο Θεός ο Πατέρας είναι, δυνητικά, ο υπερελεγκτής της ύλης, της διάνοιας και του πνεύματος. Μόνο διαμέσου του δικού του μακράν εκτεταμένου κυκλώματος της προσωπικότητας ο Θεός συνδιαλέγεται κατʼ ευθείαν με τις προσωπικότητες των αυτόβουλων πλασμάτων της αχανούς δημιουργίας του, αλλά μπορεί να γίνει επαφή μαζί του (εκτός Παραδείσου) μόνο δια μέσου της παρουσίας των θρυμματισμένων οντοτήτων του, το θέλημα του Θεού πέρα στα σύμπαντα. Το πνεύμα αυτό του Παραδείσου, που ενοικεί στο νου των θνητών του χρόνου και υποθάλπει την εξέλιξη της αθάνατης ψυχής του επιζώντος πλάσματος, έχει τη φύση και τη θεία υπόσταση του Συμπαντικού Πατέρα. Η διάνοια όμως τέτοιων εξελικτικών πλασμάτων προέρχεται από τα τοπικά σύμπαντα και πρέπει να κερδίσει τη θεία τελειότητα με την επίτευξη των εμπειρικών αυτών μεταμορφώσεων πνευματικής κατάκτησης, που είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της επιλογής των πλασμάτων να πράξουν σύμφωνα με το θέλημα του Πατέρα εν τοις ουρανοίς.
Στην εσωτερική εμπειρία του ανθρώπου, η διάνοια βρίσκεται ενωμένη με την ύλη. Τέτοιες με την ύλη συνδεδεμένες διάνοιες δεν μπορούν να επιζήσουν του υλικού θανάτου. Η τεχνική της επιβίωσης περικλείεται σε αυτές τις προσαρμογές της ανθρώπινης βούλησης και σε αυτούς τους μετασχηματισμούς της θνητής διάνοιας όπου μια τέτοια διάνοια, που έχει συνείδηση του Θεού, σταδιακά διδάσκεται από το πνεύμα και, τελικά, οδηγείται από το πνεύμα. Η εξέλιξη αυτή του ανθρώπινου νου, από το σύνδεσμό του με την ύλη μέχρι την ένωσή του με το πνεύμα έχει ως αποτέλεσμα τη μεταστοιχείωση των εν δυνάμει πνευματικών φάσεων του θνητού νου σε μοροντιανές πραγματικότητες της αθάνατης ψυχής. Ο υποκείμενος στη ύλη θνητός νους προορίζεται να γίνει περισσότερο υλικός και συνακόλουθα να υποστεί την τελική απάλειψη της προσωπικότητας. Ο προσχωρών στο πνεύμα νους προορίζεται να γίνει όλο και περισσότερο πνευματικός και να επιτύχει τελικά την ένωση με το επιζώντα και καθοδηγούν θείο πνεύμα και με αυτόν το τρόπο να κατακτήσει την επιβίωση και την αιωνιότητα της ύπαρξης της προσωπικότητας.
Προέρχομαι από το Αιώνιο και έχω επανειλημμένα επιστρέψει στην παρουσία του Συμπαντικού Πατέρα. Γνωρίζω την πραγματικότητα και την προσωπικότητα της Πρώτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου, του Αιώνιου και Συμπαντικού Πατέρα. Γνωρίζω ότι, ενώ ο Θεός ο μέγας είναι απόλυτος, αιώνιος και άπειρος, είναι επίσης αγαθός, θείος και φιλεύσπλαχνος. Γνωρίζω την αλήθεια των θαυμαστών διαβεβαιώσεων: «Ο Θεός είναι πνεύμα» και «ο Θεός είναι αγάπη», και οι δύο αυτές ιδιότητες αποκαλύπτονται πληρέστατα στο σύμπαν στον Αιώνιο Υιό.
4.ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Το άπειρο της τελειότητας του Θεού είναι τέτοιο, ώστε να τον κάνει να αποτελεί αιώνιο μυστήριο. Και το μεγαλύτερο από όλα τα άλυτα μυστήρια του Θεού είναι το φαινόμενο της από το θείο ενοίκησης του θνητού νου. Ο τρόπος με τον οποίο ο Συμπαντικός Πατέρας διαμένει μαζί με τα πλάσματα του χρόνου είναι το βαθύτερο απ΄ όλα τα μυστήρια του σύμπαντος. Η θεία παρουσία στον ανθρώπινο νου αποτελεί το μυστήριο των μυστηρίων.
Το φυσικά σώματα των θνητών είναι «οι ναοί του Θεού.» Παρά το γεγονός ότι οι Κυρίαρχοι Δημιουργοί Υιοί έρχονται κοντά στα πλάσματα των κατοικημένων κόσμων τους και «τραβούν όλους τους ανθρώπους κοντά τους>>, παρά το ότι «στέκονται στην πόρτα» της συνείδησης και «χτυπούν» και ευφραίνονται να μπαίνουν σε όλους όσους τους «ανοίγουν την πόρτα της καρδιάς τους,» παρά το γεγονός ότι σαφώς υπάρχει η στενή αυτή προσωπική επικοινωνία μεταξύ των Δημιουργών Υιών και των θνητών τους πλασμάτων, παρʼ όλʼ αυτά, οι θνητοί άνθρωποι διαθέτουν κάτι από τον ίδιο το Θεό, κάτι που πραγματικά κατοικεί εντός τους. Γιʼ αυτό και το σώμα τους είναι ναός.
Όταν ολοκληρώσετε τη ζωή σας εδώ κάτω, όταν η πορεία σας, στην προσωρινή σας μορφή, τελειώσει επί της γης, όταν το δοκιμαστικό σας ταξίδι στη σάρκα ολοκληρωθεί, όταν η σκόνη που αποτελεί το θνητό σκήνωμα επιστρέψει «στη γη απʼ όπου προήλθε», τότε, όπως έχει αποκαλυφθεί, το ενοικούν «Πνεύμα θα επιστρέψει στον Θεό που το διέθεσε.» Μέσα σε κάθε θνητό πλάσμα του πλανήτη αυτού διαμένει ένα κομμάτι του Θεού, ένα τμήμα και δώρο του θείου. Δεν σας ανήκει ακόμη, δικαιωματικά, αλλά έχει φτιαχτεί με το σκοπό να γίνει ένα μαζί σας, αν επιζήσετε της θνητής ύπαρξης.
Ερχόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με το μυστήριο αυτό του Θεού. Σαστίζουμε με το αυξανόμενο ξεδίπλωμα του ατέλειωτου πανοράματος της αλήθειας της άπειρης αγαθότητάς του, του ατέλειωτου ελέους, της απαράμιλλης σοφία και του υπέροχου χαρακτήρα του.
Το θείο μυστήριο συνίσταται στην εγγενή διαφορά η οποία υφίσταται μεταξύ του πεπερασμένου και του άπειρου, του εγκόσμιου και του αιώνιου, του περιορισμένου από το χωροχρόνο πλάσματος (@ 26) και του Συμπαντικού Δημιουργού, του υλικού και του πνευματικού, της ατέλειας του ανθρώπου και της τελειότητας της Παραδείσιας Θεότητας. Ο Θεός της συμπαντικής αγάπης αλάθητα εκδηλώνει τον εαυτό του σε καθένα από τα πλάσματά του, μέχρι της πλήρωσης της ικανότητας αυτού του πλάσματος να κατακτήσει, πνευματικά, τις ποιότητες της θείας αλήθειας, του κάλλους και της αγαθότητας.
Σε κάθε πνευματική ύπαρξη και σε κάθε θνητό πλάσμα, σε κάθε σφαίρα και σε κάθε κόσμο του σύμπαντος των συμπάντων, ο Συμπαντικός Πατέρας αποκαλύπτει ολόκληρο τον ελεήμονα και θείο του εαυτό, που μπορεί να διακριθεί, ή να κατανοηθεί από παρόμοιες πνευματικές υπάρξεις, ή παρόμοια θνητά πλάσματα. Ο Θεός δεν δείχνει προτίμηση σε ορισμένα άτομα, είτε είναι αυτά πνευματικά είτε είναι υλικά. Η θεία παρουσία την οποία κάθε παιδί του σύμπαντος απολαμβάνει σε κάθε δεδομένη στιγμή περιορίζεται μόνο από την ικανότητα του συγκεκριμένου πλάσματος να λάβει και να διακρίνει τις πνευματικές πραγματικότητες του πέραν της ύλης κόσμου.
Ως πραγματικότητα στην ανθρώπινη πνευματική εμπειρία, ο Θεός δεν αποτελεί μυστήριο. Όταν, όμως, γίνεται κάποια προσπάθεια για να απλοποιηθούν οι πραγματικότητες του πνευματικού κόσμου στο φυσικό νου του υλικού κόσμου, το μυστήριο εμφανίζεται. Μυστήριο τόσο λεπτό και βαθύ, που μόνο η πίστη-σύλληψη του Θεό-γνώστη θνητού μπορεί να επιτύχει το φιλοσοφικό θαύμα της αναγνώρισης του Απείρου από το πεπερασμένο, τη διάκριση του αιώνιου Θεού από τους εξελισσόμενους θνητούς των υλικών κόσμων του χρόνου και του χώρου.
5. Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥ ΠΑΤΕΡΑ
Μην αφήσετε το μέγεθος του Θεού, το άπειρό του, να σκοτεινιάσει, ή να εκλείψει την προσωπικότητά του. «Δεν θʼ ακούσει εκείνος που σχεδίασε το αυτί; Δεν θα δει εκείνος που έφτιαξε το μάτι;» Ο Συμπαντικός Πατέρας είναι η ακμή της θείας προσωπικότητας. Είναι η απαρχή και το πεπρωμένο της προσωπικότητας σʼ ολόκληρη τη δημιουργία. Ο Θεός είναι τόσο άπειρος όσο και ατομικός. Είναι μία άπειρη προσωπικότητα. Ο Πατέρας αληθώς είναι προσωπικότητα, παρ' όλο που το άπειρο του προσώπου του τον τοποθετεί για πάντα μακράν της απόλυτης κατανόησης των υλικών και πεπερασμένων υπάρξεων.
Ο Θεός είναι πολύ περισσότερο από μία προσωπικότητα, όπως η προσωπικότητα γίνεται κατανοητή από τον ανθρώπινο νου Είναι ακόμη πολύ μεγαλύτερος από οποιαδήποτε δυνατή θεώρηση μιας υπερπροσωπικότητας. Είναι όμως εντελώς μάταιο να συζητούμε τέτοιες ακατανόητες θεωρήσεις της θείας προσωπικότητας με τη διάνοια των πλασμάτων της ύλης των οποίων το μέγιστο της αντίληψης για την πραγματικότητά του είναι συνίσταται στην ιδέα και το ιδανικό της προσωπικότητας. Η υψηλότερη δυνατή θεώρηση του Συμπαντικού Δημιουργού από τα πλάσματα της ύλης περικλείεται εντός των πνευματικών ιδεωδών της εξυψωμένης θεώρησης της θείας προσωπικότητας. Για το λόγο αυτό, αν και μπορεί να γνωρίζετε ότι ο Θεός πρέπει να είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από την ανθρώπινη θεώρηση της προσωπικότητας, το ίδιο καλά γνωρίζετε ότι ο Συμπαντικός Πατέρας δεν μπορεί να είναι τίποτε λιγότερο από μία αιώνια, άπειρη, πραγματική, καλή και αγαθή προσωπικότητα.
Το άπειρο και το μεγαλείο της θείας προσωπικότητας βρίσκεται πέραν της αντίληψης της ατελούς διάνοιας των εξελικτικών θνητών. Εκείνος «μετρά τα νερά με τη χούφτα του χεριού του, μετρά το σύμπαν με το άνοιγμα της παλάμης του. Είναι εκείνος που κάθεται στον κύκλο της γης, που τεντώνει τους ουρανούς σαν παραπέτασμα και τους απλώνει σαν σύμπαν για να κατοικήσει εκεί.» «Ανασηκώστε τα μάτια στα ύψη και κοιτάξτε ποιος δημιούργησε όλα αυτά τα πράγματα, ποιος απαριθμεί τους κόσμους τους και τους φωνάζει με το όνομά τους.» Και είναι επίσης αληθές ότι «τα αόρατα πράγματα του Θεού γίνονται εν μέρει κατανοητά από τα πράγματα που φτιάχτηκαν. Σήμερα, και όπως είσαστε, πρέπει να διακρίνετε τον αόρατο Κατασκευαστή μέσω της πολύμορφης και (@ 27) πολυποίκιλης δημιουργίας του, αλλά και δια της αποκάλυψης και της φροντίδας των Υιών του και των πολυάριθμων βοηθών τους.
Έστω και εάν οι εκ της ύλης θνητοί δεν μπορούν να δουν το πρόσωπο του Θεού, πρέπει να χαίρονται με τη διαβεβαίωση ότι εκείνος είναι πρόσωπο. Δια της πίστης να αποδεχθούν την αλήθεια σύμφωνα με την οποία ο Συμπαντικός Πατέρας τόσο πολύ αγάπησε τον κόσμο ώστε να φροντίσει για την αιώνια πνευματική πρόοδο των κατώτερων κατοίκων του ,ότι ?αγαλλιάζει με τα παιδιά του?. Δεν λείπει από το Θεό καμία από τις υπεράνθρωπες και θείες ιδιότητες οι οποίες συνιστούν την προσωπικότητα ενός τέλειου, αιώνιου, στοργικού και άπειρου Δημιουργού.
Στις τοπικές δημιουργίες (με εξαίρεση το προσωπικό των υπερσυμπάντων), ο Θεός δεν έχει προσωπική η μόνιμη εκδήλωση εκτός των Παραδείσιων Δημιουργών Υιών που είναι οι πατέρες των κατοικημένων κόσμων και οι κυρίαρχοι των τοπικών συμπάντων. Αν η πίστη των πλασμάτων ήταν τέλεια, θα γνώριζαν με βεβαιότητα ότι αν είχαν δει έναν Δημιουργό Υιό, θα είχαν δει τον Συμπαντικό Πατέρα. Αναζητώντας τον Πατέρα, δεν θα ζητούσαν, ούτε θα ανέμεναν να δουν άλλον από τον Υιό. Ο θνητός άνθρωπος απλά δεν μπορεί να δει τον Θεό μέχρις ότου επιτύχει την ολοκληρωμένη πνευματική μεταμόρφωση και στην πράξη φθάσει στον Παράδεισο.
Οι φύσεις των Δημιουργών Υιών του Παραδείσου δεν περιβάλλουν όλα τα ανεπιφύλακτα δυναμικά του συμπαντικού απόλυτου της άπειρης φύσης της Πρώτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου, ο Συμπαντικός Πατέρας, όμως, είναι με κάθε τρόπο θεϊκά παρών στους Δημιουργούς Υιούς. Ο Πατέρας και οι Υιοί του είναι ένα. Οι Παραδείσιοι αυτοί Υιοί, της τάξης των Μιχαήλ είναι τέλειες προσωπικότητες, είναι το πρότυπο για κάθε προσωπικότητα των τοπικών συμπάντων, από εκείνη του Λαμπερού και Πρωινού Αστέρα μέχρι κάτω εκείνης του χαμηλότερου ανθρώπινου πλάσματος της προοδευτικής ζωικής εξέλιξης.
Χωρίς το Θεό και χωρίς την χάρη του μεγαλειώδους και κεντρικού προσώπου του, δεν θα υπήρχε προσωπικότητα, σʼ ολόκληρο το αχανές σύμπαν των συμπάντων. Ο Θεός είναι προσωπικότητα.
Παρά το γεγονός ότι ο Θεός είναι μια δύναμη αιώνια, μια παρουσία μεγαλειώδης, ένα ιδεώδες υπερβατικό κιʼ ένα πνεύμα θαυμάσιο, παρά το ότι είναι όλα αυτά και άπειρα ακόμη περισσότερα, παρʼ όλα ταύτα, είναι αληθινά και αιώνια μία τέλεια Δημιουργική προσωπικότητα, ένα πρόσωπο που μπορεί «να γνωρίσει και να γνωριστεί», που μπορεί «να αγαπήσει και να αγαπηθεί,» κάποιος που μπορεί να γίνει φίλος μας, ενώ κιʼ εσείς μπορείτε να γίνετε γνωστοί, όπως έχουν γίνει και άλλες ανθρώπινες υπάρξεις, ως φίλοι του Θεού. Είναι ένα πνεύμα αληθινό και μία πραγματικότητα πνευματική.
Όπως βλέπουμε τον Συμπαντικό Πατέρα να αποκαλύπτεται σε ολόκληρο το σύμπαν του, όπως τον διακρίνουμε να ενοικεί στις μυριάδες των πλασμάτων, όπως τον βλέπουμε στο πρόσωπο των Κυρίαρχων Υιών του, όπως εξακολουθούμε να νοιώθουμε τη θεία του παρουσία εδώ και εκεί, κοντά και μακριά, ας μην αμφιβάλλουμε, ας μην αναρωτιόμαστε για την ανωτερότητα της προσωπικότητάς του. Παρʼ όλες αυτές τις εκτεταμένες κατανομές, παραμένει ένα πραγματικό πρόσωπο και αιώνια διατηρεί προσωπική επαφή με τα αμέτρητα πλήθη των διασκορπισμένων στο σύμπαν των συμπάντων πλασμάτων του.
Η αντίληψη της προσωπικότητας του Συμπαντικού Πατέρα αποτελεί μια διευρυμένη και αληθέστερη θεώρηση του Θεού, η οποία έφθασε στην ανθρωπότητα κυρίως δια αποκαλύψεως. Η λογική, η σοφία και η θρησκευτική εμπειρία όλες αναφέρονται στην, και εννοούν την, προσωπικότητα του Θεού, αλλά δεν την αποδεικνύουν πέρα για πέρα. Ακόμη και ο ενοικών Προσαρμοστής της Σκέψης είναι προ-ατομικός. Η αλήθεια και η ωριμότητα κάθε θρησκείας είναι ευθέως ανάλογη με την αντίληψή της για την άπειρη προσωπικότητα του Θεού. Η ιδέα ενός προσωπικού Θεού γίνεται ,τότε, το μέτρο της θρησκευτικής ωριμότητας μετέπειτα της διαμορφώσεως από την θρησκεία της έννοιας της ενότητα του Θεού.
Η πρωτόγονη θρησκεία είχε πολλούς προσωπικούς θεούς και όλοι ήταν φτιαγμένοι κατʼ εικόνα του ανθρώπου. Η αποκάλυψη επιβεβαιώνει την αξιοπιστία της θεώρησης της προσωπικότητας του Θεού, η οποία είναι απλά δυνατή στο επιστημονικό αξίωμα μιας Αρχικής Αιτίας και προσωρινά μόνο υποδηλώνεται στη φιλοσοφική ιδέα της Συμπαντικής Ενότητας. Μόνο δια της μεθόδου της προσωπικότητας μπορεί κάποιος να αρχίσει να αντιλαμβάνεται την ενότητα του Θεού. Η άρνηση της προσωπικότητας της Πρώτης Γενεσιουργού Αιτίας και Κέντρου δεν αφήνει σε κάποιον παρά την επιλογή δύο φιλοσοφικών διλημμάτων: του υλισμού και του πανθεϊσμού.
Στο στοχασμό περί Θεότητας, η θεώρηση της προσωπικότητας πρέπει να διαχωριστεί από την ιδέα της σωματικής ύπαρξης. Ένα υλικό σώμα δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της προσωπικότητας είτε του ανθρώπου είτε του Θεού. Το σφάλμα της σωματικής ύπαρξης φαίνεται στα δύο άκρα της ανθρώπινης φιλοσοφίας. Στον υλισμό, εφʼ όσον ο άνθρωπος χάνει το σώμα του πεθαίνοντας,, παύει να υπάρχει ως προσωπικότητα. Στον πανθεϊσμό, εφʼ όσον ο θεός δεν έχει σώμα, δεν είναι πρόσωπο. Ο υπερ-ανθρώπινος τύπος της προσωπικότητας που προοδεύει λειτουργεί σε μια ένωση διάνοιας και πνεύματος.
Η προσωπικότητα δεν είναι απλά μία ιδιότητα του Θεού. Ισχύει, μάλλον, για το σύνολο της συντονισμένης άπειρης φύσης και της ενοποιημένης θείας βούλησης η οποία εκδηλώνεται στην αιωνιότητα και τη συμπαντικότητα της τέλειας έκφρασης. Η προσωπικότητα, υπό την υπέρτατη έννοια, είναι η αποκάλυψη του Θεού στο σύμπαν των συμπάντων.
Ο Θεός, όντας αιώνιος, συμπαντικός, απόλυτος και άπειρος, δεν μεγαλώνει σε γνώση, ή αυξάνει σε σοφία. Ο Θεός δεν αποκτά εμπειρίες, όπως ο θνητός άνθρωπος μπορεί να εικάσει, ή να κατανοήσει, μπορεί ωστόσο, εντός των πεδίων της ίδιας του αιώνιας προσωπικότητας, να απολαύσει τις συνεχείς αυτές επεκτάσεις της αυτό-πραγμάτωσης, οι οποίες είναι, κατά κάποιο τρόπο, συγκρίσιμες και ανάλογες με την κατάκτηση νέων εμπειριών από τα πεπερασμένα πλάσματα των εξελικτικών κόσμων.
Η απόλυτη τελειότητα του άπειρου Θεού θα τον έκανε να υποφέρει τους τρομερούς περιορισμούς της ανεπιφύλακτης τελικότητα της τελειότητάς του, αν δεν ήταν γεγονός ότι ο Συμπαντικός Πατέρας συμμετέχει άμεσα στον αγώνα της προσωπικότητας κάθε ατελούς ψυχής μέσα στο απέραντο σύμπαν που αναζητά, με τη θεία βοήθεια, να ανέλθει στους πνευματικά τέλειους κόσμους πάνω ψηλά. Αυτή η προοδευτική εμπειρία κάθε πνευματικής ύπαρξης και κάθε θνητού πλάσματος σʼ ολόκληρο το σύμπαν των συμπάντων είναι μέρος της αεί επεκτεινόμενης Θείας συνειδητοποίησης του μηδέποτε λήγοντος θείου κύκλου της ακατάπαυστης αυτό-πραγμάτωσης.
Είναι κυριολεκτικά αληθές: «Σε όλα σας τα πλήγματα, πλήγεται.» «Με όλους τους θριάμβους σας, θριαμβεύει εντός σας και μαζί σας.» Το προ-ατομικό του θείο πνεύμα είναι ένα αληθινό κομμάτι από εσάς. Το Νησί του Παραδείσου ανταποκρίνεται σε όλες τις φυσικές μεταμορφώσεις του σύμπαντος των συμπάντων. Ο Αιώνιος Υιός περιλαμβάνει όλα τα πνευματικά ορμέμφυτα ολόκληρης της δημιουργίας. Ο Συνδεδεμένος Δρων περιβάλλει κάθε διανοητική έκφραση του διευρυνόμενου κόσμου. Ο Συμπαντικός Πατέρας πραγματώνεται στην πλήρωση της θείας συνειδητοποίησης κάθε ατομικής εμπειρίας του προοδευτικού αγώνα των διευρυνόμενων διανοιών και των ανελισσομένων πνευμάτων κάθε οντότητας, ύπαρξης και προσωπικότητας, ολόκληρης της εξελικτικής δημιουργίας του χρόνου και του διαστήματος. Και όλα τούτα είναι κυριολεκτικά αληθή, αφού «εν Αυτώ όλοι ζούμε και λειτουργούμε και υπάρχουμε.»
6. Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.
Η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι η χώρο-χρονική σκιά - εικόνα που βγαίνει από τη θεία προσωπικότητα του Δημιουργού. Και καμία πραγματικότητα δεν μπορεί ποτέ να γίνει επαρκώς κατανοητή από την εξέταση της σκιάς της. Οι σκιές πρέπει να ερμηνεύονται σε σχέση με την πραγματική τους υπόσταση. (@ 29)
Ο Θεός για την επιστήμη είναι ένα αίτιο, για τη φιλοσοφία μία ιδέα, για τη θρησκεία ένα πρόσωπο, ακόμα και ο αγαπών ουράνιος Πατέρας. Ο Θεός είναι για τον επιστήμονα μια πρωταρχική δύναμη, για τον φιλόσοφο μια υπόθεση ενότητας, για το θρησκευόμενο μια ζώσα πνευματική εμπειρία. Η ανεπαρκής ανθρώπινη θεώρηση για την προσωπικότητα του Συμπαντικού Πατέρα μπορεί να βελτιωθεί μόνο με την πνευματική πρόοδο του ανθρώπου στο σύμπαν και θα γίνει πραγματικά επαρκής τότε μόνον, όταν οι προσκυνητές του χρόνου και του διαστήματος κατακτήσουν, τελικά, τον θείο εναγκαλισμό του ζώντος, εν Παραδείσω, Θεού.
Ποτέ μην παραβλέψετε τις αντίποδες απόψεις της προσωπικότητας, όπως αυτή εκλαμβάνεται από το Θεό και τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος θεωρεί και αντιλαμβάνεται την προσωπικότητα από τη σκοπιά του πεπερασμένου προς το άπειρο. Ο Θεός κοιτά από το άπειρο προς το πεπερασμένο. Ο άνθρωπος διαθέτει τον κατώτερο τύπο προσωπικότητας. Ο Θεός τον ανώτατο, ακόμα και τον υπέρτατο, τον απώτατο και τον απόλυτο. Γιʼ αυτό, ακόμη και η πληρέστερη πάνω στη θεία προσωπικότητα άποψη έπρεπε υπομονετικά να περιμένει την εμφάνιση των βελτιωμένων αντιλήψεων της ανθρώπινης προσωπικότητας, ειδικά την υψηλή αποκάλυψη της θνητής αλλά και θείας μαζί προσωπικότητας στην επί της Ουράντια ζωής απονομής του Μιχαήλ, του Δημιουργού Υιού.
Το προ-ατομικό θείο πνεύμα που ενοικεί τη θνητή διάνοια φέρει, στην παρουσία του αυτή καθʼ εαυτή, την έγκυρη απόδειξη της πραγματικής του ύπαρξης, η κατανόηση όμως της θείας προσωπικότητας μπορεί να επιτευχθεί μόνο δια της πνευματικής επίγνωσης της γνήσιας, προσωπικής θρησκευτικής εμπειρίας. Κάθε άτομο, θνητό, ή θείο, μπορεί να αναγνωρισθεί και να γίνει κατανοητό εντελώς ανεξάρτητα από τις εξωτερικές αντιδράσεις η την υλική παρουσία αυτού του ατόμου
Κάποιος βαθμός ηθικής συνάφειας και πνευματικής αρμονίας είναι απαραίτητος για να αναπτυχθεί φιλία μεταξύ δύο ατόμων. Μία γεμάτη αγάπη προσωπικότητα δεν μπορεί να αποκαλυφθεί σε κάποιον που δεν αγαπά. Ακόμα και για να πλησιάσει ο άνθρωπος στη γνωριμία μιας θείας προσωπικότητας, όλες οι δυνάμεις της δικής του, της ανθρώπινης προσωπικότητας πρέπει να είναι εξ ολοκλήρου αφοσιωμένες στην προσπάθεια αυτή. Με μισή καρδιά, μερική αφοσίωση θα είναι μάταια.
Όσο περισσότερο ολοκληρωμένα κατανοεί ο άνθρωπος τον εαυτό του και εκτιμά τις αξίες της προσωπικότητας των συντρόφων του, τόσο περισσότερο βαθιά θα επιθυμήσει να γνωρίσει την Πρωταρχική Προσωπικότητα και με τόση περισσότερη σοβαρότητα, ένας τέτοιος Θεό-γνώστης άνθρωπος θα πασχίσει να μοιάσει στην Αυθεντική Προσωπικότητα. Μπορεί να διαφωνείτε με τις απόψεις περί Θεού, αλλά η εμπειρία μαζί του και εντός του υπάρχει υπεράνω και πέραν κάθε ανθρώπινης αμφισβήτησης και απλής διανοητικής λογικής. Ο Θεό-γνώστης άνθρωπος περιγράφει τις πνευματικές του εμπειρίες όχι για να πείσει τους άπιστους, αλλά για την ηθική εξύψωση και την αμοιβαία ικανοποίηση των πιστών.
Το να υποθέτουμε ότι το σύμπαν μπορεί να κατανοηθεί, ότι είναι ευνόητο, είναι σαν να υποθέτουμε ότι το σύμπαν είναι ένα διανοητικό κατασκεύασμα, διαχειριζόμενο από μία προσωπικότητα. Ο ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει μόνον τα διανοητικά φαινόμενα άλλων διανοιών, είτε αυτές είναι ανθρώπινες, είτε υπεράνθρωπες. Αν η προσωπικότητα ενός ανθρώπου μπορεί να έχει την εμπειρία του σύμπαντος, υπάρχει μία θεία διάνοια και μια πραγματική προσωπικότητα κρυμμένη κάπου μέσα στο σύμπαν αυτό.
Ο Θεός είναι πνεύμα ? πνευματική προσωπικότητα. Ο άνθρωπος είναι επίσης πνεύμα ? εν δυνάμει πνευματική προσωπικότητα. Ο Ιησούς της Ναζαρέτ έφθασε στην πλήρη πραγμάτωση αυτής της εν δυνάμει πνευματικής προσωπικότητας σε ανθρώπινη εμπειρία. Για το λόγο αυτό, η ζωή του, κατά την οποία έκαμε το θέλημα του Πατέρα, γίνεται για τον άνθρωπο η πιο πραγματική και ιδανική αποκάλυψη της προσωπικότητας του Θεού. Έστω και αν η προσωπικότητα του Συμπαντικού Πατέρα γίνεται αντιληπτή μόνο δια της πραγματικής θρησκευτικής εμπειρίας, με την επί της γης ζωή του Ιησού εμπνεόμαστε από την τέλεια εκδήλωση μιας τέτοιας πραγμάτωσης και αποκάλυψης της προσωπικότητας του Θεού μέσα από μία αληθινά ανθρώπινη εμπειρία. (@ 30)
7. Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ
Όταν ο Ιησούς μιλούσε για τον «ζώντα Θεό,» αναφερόταν σε μία ατομική Θεότητα ? τον Πατέρα εν τοις ουρανοίς. Η θεώρηση της Θείας προσωπικότητας διευκολύνει τη συντροφικότητα. Ευνοεί την συνειδητή λατρεία. Προωθεί την αναζωογονητική εμπιστοσύνη. Αλληλεπιδράσεις μπορεί να υπάρξουν μεταξύ μη ατομικών πραγμάτων, αλλά όχι συντροφικότητα. Η συντροφική σχέση πατέρα και παιδιού, όπως και μεταξύ Θεού και ανθρώπου, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί εκτός αν και οι δύο είναι άτομα. Μόνον οι προσωπικότητες μπορούν να επικοινωνήσουν η μία με την άλλη, αν και η προσωπική αυτή επικοινωνία μπορεί σε μεγάλο βαθμό να διευκολυνθεί δια της παρουσίας μιας τέτοιας, απρόσωπης οντότητας, όπως είναι ο Προσαρμοστής της Σκέψης.
Ο άνθρωπος δεν κατορθώνει την ένωση με το Θεό, όπως μια σταγόνα νερού θα μπορούσε να βρει την ένωση με τη θάλασσα. Ο άνθρωπος επιτυγχάνει τη θεία ένωση δια της προοδευτικής, αμοιβαίας πνευματικής σχέσης, δια της επικοινωνίας της προσωπικότητας με τον προσωπικό Θεό, με την αυξανόμενη κατάκτηση της θείας φύσης, μέσα από την ολόκαρδη και νοήμονα συμμόρφωσή του προς τη θεία βούληση. Μια τέτοια μεγαλειώδης σχέση μπορεί να υπάρξει μόνο μεταξύ προσωπικοτήτων.
Η ιδέα της αλήθειας μπορεί ίσως να βρεθεί πέραν της προσωπικότητας, η ιδέα του κάλλους μπορεί να υπάρξει χωρίς προσωπικότητα, η ιδέα όμως της θείας αγαθότητας, είναι δυνατόν να κατανοηθεί μόνο σε σχέση με την προσωπικότητα. Μόνο ένα πρόσωπο μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ακόμα και η ομορφιά και η αλήθεια θα ήταν διαζευγμένες από την ελπίδα της επιβίωσης, αν δεν αποτελούσαν ιδιότητες ενός ατομικού Θεού, ενός Πατέρα που αγαπά.
Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε απόλυτα το πώς ο Θεός μπορεί να είναι πρωταρχικός, αναλλοίωτος, παντοδύναμος και τέλειος, και ταυτόχρονα να περιβάλλεται από ένα αεί μεταβαλλόμενο και προφανώς περιοριζόμενο από νόμους σύμπαν, ένα σύμπαν εξελικτικό με σχετικές ατέλειες. Μπορούμε όμως να γνωρίσουμε μια τέτοια αλήθεια μέσω της ίδιας της προσωπικής μας εμπειρίας, αφού όλοι διατηρούμε την ταυτότητα της προσωπικότητάς μας και την ενότητα της θέλησης παρά τις συνεχείς αλλαγές τόσο του εαυτού μας όσο και του περιβάλλοντός μας.
Η ύπατη συμπαντική πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με τα μαθηματικά, τη λογική, ή τη φιλοσοφία, παρά μόνο με την προσωπική εμπειρία και την προοδευτική συμμόρφωση με το θείο θέλημα ενός προσωπικού Θεού. Ούτε η επιστήμη, ή η φιλοσοφία, ούτε η θεολογία μπορούν να επικυρώσουν την προσωπικότητα του Θεού. Μόνο η ατομική εμπειρία των υιών της πίστης του ουράνιου Πατέρα μπορεί να επηρεάσει την ουσιαστική πνευματική συνειδητοποίηση της προσωπικότητας του Θεού.
Η ανώτερη θεώρηση της συμπαντικής προσωπικότητας σημαίνει: ταυτότητα, αυτό-συνείδηση, αυτό- θέληση και δυνατότητα αυτό-αποκάλυψης. Και τα χαρακτηριστικά αυτά προϋποθέτουν περαιτέρω συντροφικότητα με άλλες και ισότιμες προσωπικότητες, σαν αυτή που υφίσταται μεταξύ των σχέσεων προσωπικοτήτων των Παραδείσιων Θεοτήτων. Και η απόλυτη ενότητα των σχέσεων αυτών είναι τόσο τέλεια, ώστε η θεότητα να γίνεται γνωστή από το αδιαίρετο, από την ενότητα. «Ο Κύριος είναι ένα.» Το αδιαίρετο της προσωπικότητας δεν παρεμβάλλεται στην του Θεού χορήγηση του πνεύματός του, για να ζήσει στις καρδιές των θνητών ανθρώπων. Το αδιαίρετο της προσωπικότητας ενός ανθρώπινου πατέρα δεν εμποδίζει την αναπαραγωγή θνητών υιών και θυγατέρων.
Η ιδέα αυτή του αδιαιρέτου, σε συνδυασμό με την ιδέα της ενότητας, υποδηλοί υπέρβαση αμφοτέρων του χρόνου και του χώρου από την Υπέρτατη Θεότητα. Γιʼ αυτό, ούτε ο χρόνος ούτε ο χώρος μπορούν να είναι απόλυτοι, ή άπειροι. Η Πρώτη γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο είναι εκείνο το άπειρο που ανεπιφύλακτα υπερβαίνει το σύνολο της διάνοιας, το σύνολο της ύλης και το σύνολο του πνεύματος.
Το γεγονός της ύπαρξης της Τριάδας του Παραδείσου με κανένα τρόπο δεν παραβιάζει την αλήθεια της θείας ενότητας. Οι τρεις προσωπικότητες της Παραδείσιας Θεότητας είναι, σε όλες τις αντιδράσεις της συμπαντικής πραγματικότητας και σε όλες τις σχέσεις μεταξύ των πλασμάτων, ως μία. Ούτε η ύπαρξη των τριών αυτών (@ 31) αιώνιων προσώπων παραβιάζει την αλήθεια του αδιαίρετου της Θεότητας. Έχω πλήρη γνώση του γεγονότος ότι δεν έχω στη διάθεσή μου καμία γλώσσα επαρκή, για να κάνω σαφές στον ανθρώπινο νου το πώς παρουσιάζονται σε εμάς τα συμπαντικά αυτά προβλήματα. Δεν πρέπει ωστόσο να απογοητεύεστε: ακόμα και για τις ανώτερες προσωπικότητες, εκείνες που ανήκουν στη δική μου τάξη πλασμάτων του Παραδείσου, τα θέματα αυτά δεν είναι σαφή στο σύνολό τους. Να θυμάστε ακόμη ότι οι βαθυστόχαστες αυτές αλήθειες που αφορούν τη Θεότητα θα αποσαφηνίζονται ολοένα και περισσότερο, καθώς ο νους σας θα πνευματοποιείται, προοδευτικά, κατά τις διαδοχικές εποχές της μακράς ανέλιξης των θνητών προς τον Παράδεισο.
(Παρουσιάσθηκε από έναν Θείο Σύμβουλο, ένα μέλος μιας ομάδας των ουρανίων προσωπικοτήτων που τους ανετέθη από τους Αρχαίους των Ημερών της Ουβέρσα, του αρχηγείου του εβδόμου υπερσύμπαντος, να εποπτεύσουν τους τομείς εκείνους της επερχόμενης αποκάλυψης, η οποία σχετίζεται με θέματα πέραν των ορίων του τοπικού σύμπαντος του Νέβαδον. Μου έχει ανατεθεί να υποστηρίξω τα κείμενα αυτά που παρουσιάζουν τη φύση και τις ιδιότητες του Θεού επειδή εκπροσωπώ την ανώτατη πηγή των διαθέσιμων για ένα τέτοιο σκοπό πληροφοριών σε οποιονδήποτε κατοικημένο κόσμο. Έχω υπηρετήσει ως Θείος Σύμβουλος και στα επτά υπερσύμπαντα και έχω για πάρα πολύ καιρό διαμείνει στον Παράδεισο, το κέντρο των πάντων. Έχω πολλές φορές απολαύσει την υπέρτατη ευχαρίστηση της προσωρινής διαμονής κοντά στην άμεση, ατομική παρουσία του Συμπαντικού Πατέρα. Παρουσιάζω την πραγματικότητα και την αλήθεια της φύσης και των χαρακτηριστικών του Πατέρα με αδιαφιλονίκητο κύρος. Γνωρίζω περί τίνος ομιλώ.)
http://clubs.pathfinder.gr/UrantiaBook_GreekReaders/52026
|
