«     Όποιος ξέρει να δίνει αγάπη και ξέρει και να συγχωρεί, φέρει την ενέργεια μου! Ο πόνος περιορίζει την αγάπη όταν επιμένετε να τον κρατάτε μέσα σας, και η αγάπη ανθίζει στο υψηλότερο επίπεδο μετά από την απελευθέρωση ενός  μεγάλου πόνου. Ένα τέτοιο πόνο είχα κι εγώ, για τον χαμό του αγαπημένου μου παιδιού, σε ένα κομμάτι του υλικού μου Εαυτού. Και είναι εκείνο το κομμάτι που έγινε φως και ανέβασε τις δονήσεις του τόσο ψηλά, όσο μόνο μετά από μια τόσο μεγάλη απώλεια μπορεί κανείς να ανεβάσει.

Μακάριοι είναι εκείνοι που χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα, χωρίς να χάνουν το κέντρο τους. Γι αυτούς οι ουρανοί έχουν μεγάλα σχέδια, αρκεί να επιτρέψουν την αλλαγή, και να αφεθούν…
Και όλοι όσοι χάσατε τους αγαπημένους σας και μπορέσατε να ξεπεράσετε το πόνο και συγχωρήσατε και αγαπήσατε ξανά, γίνετε παράδειγμα και γίνετε φως και εστία αγάπης και απελευθέρωσης!

Αφήστε το φως σας να λάμψει σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, καθώς ανεβάζετε έτσι τη δόνηση σας. Κι εσείς θα φέρεται την ενέργεια της Μαρίας της χαράς, του μοιράσματος, της απεραντοσύνης, της κατανόησης, και της αγάπης, και όχι της δυστυχίας και της απώλειας.
Αυτό είναι το πραγματικό μου πρόσωπο. Αυτό που συγχωρεί και αγαπά. Και θα δώσετε το μήνυμα ότι ο πόνος και ο φόβος  της 3ης διάστασης  θα μεταλλαχτούν σε αγάπη,  όταν συνειδητοποιήσετε ότι όλα ανήκουν σε ένα ευρύτερο σχέδιο, σε ένα θεϊκό χάρτη, που εσείς κρατάτε τη πυξίδα και τη στρέφετε προς τα κει που κάθε φορά η συνειδητότητα σας επεμβαίνει.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος ανθρώπινος πόνος από μια μάνα που χάνει το παιδί της, αλλά κι από μια γυναίκα που χάνει τον αγαπημένο της. Από το παιδί που χάνει το γονιό του, κι από τον άντρα που χάνει τη γυναίκα του.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο ανθρώπινο άλμα, όταν όλοι αυτοί, μετά την απώλεια, μπορούν και χαμογελούν ξανά! Με ένα χαμόγελο όχι ψεύτικο, αλλά αληθινό, γεμάτο κατανόηση και εμπιστοσύνη. Ένα χαμόγελο, σαν το δικό μου!
Κι ας επιμένει η ανθρωπότητα να θέλει να βλέπει το θλιμμένο μου πρόσωπο! Και ας θέλουν να με λυπούνται! Όλοι εσείς που γνωρίζετε, μπορείτε και βλέπετε το αληθινό μου πρόσωπο. Το αληθινό μου χαμόγελο!

Γίνετε ο φορές της απελευθέρωσης όλων όσων συναντάτε, ώστε να ανακουφίσουν το φορτίο της ψυχής τους.
Γίνετε η φλόγα και το φως που θα διαλύσει το φόβο τους και θα καθαρίσει το πόνο τους. Γίνετε όλα όσα είστε. Γίνετε αυτό που δεν μπορείτε να δείτε.
Γίνετε ΕΝΑ.

Επιτρέψτε στην αγάπη να απλωθεί ακόμα περισσότερο μέσα σας. Αφήστε τη να ανοίξει και να γεμίσει όλο σας το θώρακα. Κι έπειτα κάθε κύτταρο του σώματος σας. Αφήστε την από τη καρδιά να πάει στο κεφάλι, και ύστερα στα πόδια και τα χέρια. Νιώστε την αγάπη παντού, βάλτε την σε κάθε εκατοστό του είναι σας. Και τότε, δεν θα μείνει χώρος για το φόβο!

Όταν ανάβετε το φως, το σκοτάδι χάνεται από μόνο του. Ένα δυνατό φως που γεμίζει όλο το δωμάτιο, αποκλείει εντελώς από το χώρο το σκοτάδι. Μια μικρή φλόγα όμως, ένα κερί, μπορεί να φωτίσει ένα δωμάτιο, όμως το σκοτάδι είναι ακόμα εκεί, στις εσοχές και τις γωνίες. Όπως η φλόγα ενός κεριού, δεν αρκεί για να διώξει τελείως το σκοτάδι, έτσι και μια σπίθα αγάπης, δεν αρκεί για να διώξει τελείως το φόβο.
Αρκεί για να κάνει θαύματα, αρκεί για να χαρίσει ελπίδα, χαρά και ευτυχία, αλλά όχι για να διαλύσει το φόβο ολοκληρωτικά. Μεγαλώστε τη φλόγα σας, και κάντε τη φωτιά, κάντε την ήλιο και φως και λουστείτε ολόκληροι με την ενέργεια της.

Αγαπάτε, ερωτεύεστε και τότε νιώθετε πως αγαπάτε όλο τον κόσμο! Και είστε τόσο χαρούμενοι, τόσο ευτυχισμένοι! Κι έπειτα κάτι γίνεται. Κάτι μικρό, και ασήμαντο, που όμως είναι ικανό να  σας χαλάσει  το όνειρο. Η φλόγα αρχίζει να τρεμοσβήνει και ξαφνικά όλα τελειώνουν. Και το σκοτάδι απλώνεται ξανά.
Κι αναρωτιέστε γιατί!

Γιατί δεν ήταν αγάπη αυτό. Ήταν εξάρτηση, ήταν συνήθεια, ήταν εθισμός, ήταν κτητικότητα, ήταν εγωισμός…
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν πληγώνει.
Η αληθινή αγάπη διώχνει το φόβο.
Η αληθινή αγάπη αναγεννά!   »

Λετίσια

www.urantiacenter.gr